« Ja. »
Toen ging mijn telefoon—een teamvergadering over vijf minuten.
« Ik moet gaan, » zei ik.
« Wacht, » smeekte Donna. « We kunnen opnieuw beginnen. »
« Families vragen kinderen niet hun toekomst op te geven, » antwoordde ik.
Ricks stem werd scherper. « Kom niet terug als je hulp nodig hebt. »
« Ik doe het niet. »
Ik draaide me naar de deur.
Achter mij riep Brooke: « Ga je me echt niet helpen? »
« Nee, » zei ik. « Ik neem zelf wel. »
Toen ik binnenkwam, omhulde de stille professionaliteit van de lobby me als een harnas. Ik voelde hun verbaasde blikken nog steeds op mijn rug.
Ze kwamen niet om zich te verontschuldigen.
Ze kwamen tellen.
En voor het eerst in mijn leven kon ik niet meer gekocht worden.
