‘Dat zou de situatie van James alleen maar verergeren,’ zei ik. ‘Dat weet ik.’
Ik pakte mijn tas.
“Ik ben over twee uur terug.”
Ik vertrok voordat ze me konden tegenhouden.
Een paar straten verderop, achter een restaurant en een flatgebouw, bevond zich een sigarenbar genaamd The Havana. Ik had van tevoren gebeld.
Tante Morgan zat al in een hoekje te wachten.
Ze was de oudere zus van mijn moeder, maar daar hield de gelijkenis op. Elegant, met zilvergrijs haar en een perfecte uitstraling, had ze decennialang als advocaat gewerkt en gedroeg ze zich nog steeds alsof ze nooit een ruimte binnenkwam zonder al een strategie te hebben bedacht.
‘Je ziet er vreselijk uit,’ zei ze vriendelijk.
‘Dank u wel,’ antwoordde ik, terwijl ik in de stoel schoof.
“Laat me de brief zien.”
Ik heb de aanmaning overhandigd.
Ze las het één keer en lachte toen kort en droog.
‘Apex Global Holdings,’ zei ze. ‘Doet nog steeds alsof het een respectabel bedrijf is. Dat is Barry Seagull. Een roofzuchtige geldschieter. Fort Lauderdale. Hij jaagt jonge idioten de stuipen op het lijf zodat ze het dubbele betalen.’
“Kunnen we hem uitstellen?”
“We kunnen het beter doen. Ik kan de schuld betalen.”
Ze heeft één telefoontje gepleegd.
Drie minuten later hing ze op.
“Afgesproken. Zestig cent per dollar. Zodra de overschrijving is verwerkt, is de schuld van James van jou.”
We hebben het volgende uur besteed aan het opstellen van documenten: een garantieovereenkomst, James als schuldenaar, mijn ouders als borgstellers, hun huis en loon als onderpand.
Vervolgens wees Morgan naar een zin in het midden.
‘Hier,’ zei ze, ‘begraven ze zichzelf.’
In de clausule werd formeel erkend dat mijn ouders ooit geld dat voor mij bestemd was, naar James hadden doorgesluisd, en werd afstand gedaan van elk recht op rechtvaardigheid wanneer terugbetaling zou worden afgedwongen.
‘Om het in begrijpelijke taal te zeggen,’ zei ik, ‘ze geven toe dat ze mijn erfenis hebben gebruikt voor hem.’
“Precies. Maar ze moeten het nog wel voor de camera zeggen.”
Ik glimlachte schuchter.
