Dus ik ben vertrokken.
Ik ben meteen naar de spoedeisende hulp gereden, waar artsen de brandwonden hebben behandeld. Daarna heb ik mijn advocaat gebeld en nog een laatste telefoontje gepleegd voordat ik ging slapen.
De volgende ochtend werd Margaret wakker door hard geklop op de voordeur.
Toen ze in haar ochtendjas de gang binnenstapte, verstijfde ze.
Buiten stonden een slotenmaker, twee politieagenten, mijn advocaat en ik.
Mijn advocaat legde de situatie rustig uit. Het huis, zei ze, was wettelijk eigendom van Lauren Hayes alleen. Margaret had geen eigendomsrechten, geen huurcontract en geen bevoegdheid om mij van het terrein te verwijderen. Vanwege de aanval en haar poging om mij eruit te zetten, waren we daar om het incident vast te leggen en haar te dwingen onmiddellijk te vertrekken.
Margaret staarde vol ongeloof naar de papieren. Maandenlang had ze zichzelf wijsgemaakt dat ik een afhankelijke vrouw was die van haar zoon leefde. In een oogwenk stortte die illusie in elkaar.
Op dat moment kwam Ethan thuis en zag alles: de agenten, de advocaat en de juridische documenten waaruit bleek dat het huis van mij was. Toen mijn advocaat de medische dossiers en de beveiligingsbeelden van de keukencamera’s noemde, werd het stil in de kamer.
