Even ter vergelijking.
En dan was er nog mijn tweelingzus, Stacey.
We zijn broer en zus, en eerlijk gezegd, we konden niet meer verschillen. Haar donkere gelaatstrekken en hoekige gezicht contrasteerden met mijn delicate blonde haar.
Ze liet me nooit vergeten dat ze tien minuten ouder was dan ik en grapte vaak: « Ik moet eerst trouwen. »
Maar vanavond leek ze me te steunen. Ze hielp me zelfs voorzichtig mijn jurk in de woonkamer op te hangen.
« Je ziet er morgen fantastisch uit, » zei ze, terwijl ze de stof gladstreek. « Mark heeft geluk dat hij jou heeft. »
« Bedankt, Stace, » zei ik, terwijl ik haar omhelsde. « Ik hou van je. »
Alleen ter illustratie.
« Ik hou ook van jou, zus. »
Die avond ging ik met een glimlach naar bed. Mijn jurk stond uitgestald, mijn familie was om me heen en alles was klaar.
De volgende ochtend werd ik vroeg wakker, opgewonden. Ik ging naar beneden om mijn jurk nog eens te bekijken.
Maar hij was weg.
