Mijn advocaat, mevrouw Kaplan, boog zich iets naar me toe. « We zijn er bijna, » mompelde ze.
Ik knikte één keer.
Aan de overkant van het gangpad zat Cameron ontspannen, zelfvoldaan in een pak dat identiek was aan dat van mijn vader – alsof hij niet alleen het recht op het bedrijf, maar ook de stof had geërfd. Hij had het bedrijf altijd al gewild. Hij had altijd al de enige erfgenaam willen zijn, het enige verhaal.
Voor hem was ik een lastpost die te lang had bestaan.
Toen stond de advocaat van mijn vader op en begon haar optreden. Ze spreidde documenten uit alsof papier werkelijkheid kon worden als je het maar zelfverzekerd genoeg rangschikte.
Ze hield een dikke map omhoog. « Dit zijn documenten, » kondigde ze aan, « waaruit blijkt dat mevrouw Thornton wegens wangedrag uit haar functie is ontheven. »
Een gemompel ging door de zaal. Mensen zijn dol op officieel ogende documenten. Zegels en handtekeningen geven leugens een gevoel van veiligheid.
Ik reageerde niet. Ik verroerde me niet. Mijn gezicht bleef zo kalm als water voor een storm.
Omdat ik wist dat de map nep was.
En ik wist wie het gemaakt had.
Toen de rechter vroeg of de verdediging nog meer getuigen had, glimlachte de advocaat van mijn vader. « Ja, Edelheer. We roepen meneer Wallace Grady op, de voormalige meerdere van mevrouw Thornton. »
Een man in een keurig pak nam plaats in de getuigenbank, legde met zelfverzekerde kalmte de eed af en begon te getuigen dat ik mijn post had verlaten, was ontslagen, was verstoten.
