Het was op dat moment dat een man met zilvergrijs haar, die net de horlogewinkel aan de overkant van de gang verliet, Ethan zag, vriendelijk glimlachte en riep: « Daar ben je. Het bestuursdossier ligt klaar. Je vader wil je input graag vóór maandag. »
Hij stopte even toen hij Adrian opmerkte.
Toen veranderde zijn uitdrukking.
‘O,’ zei hij, terwijl hij Adrian en Ethan aankeek. ‘Dit is gênant.’
Vanessa zag eruit alsof de grond onder haar voeten was weggezakt.
Adrian werd bleek.
En toen besefte ik dat deze kleine reünie in het winkelcentrum voor hen veel erger zou aflopen dan ik me had kunnen voorstellen.
De man met het zilvergrijze haar die op ons afkwam was Charles Duvall, en zelfs ik herkende de naam eerder dan Vanessa.
Charles zat in diverse besturen van zorginstellingen in de staat. Dat wist ik, omdat Ethan hem een keer had genoemd tijdens het avondeten, toen hij uitlegde hoe ziekenhuissystemen opbloeien of ten onder gaan op basis van beslissingen die het publiek nooit te zien krijgt. Charles was het type man dat zijn belang nooit hoefde te benadrukken, omdat de omgeving zich toch wel aan hem aanpaste.
Hij keek Adrian aan met een mengeling van verbazing en lichte onrust.
‘Dokter Wells,’ zei hij. ‘Ik wist niet dat u Ethan ook via uw sociale kring kende.’
Die zin trof Vanessa harder dan welke belediging dan ook.
Charles sprak Adrians naam niet met bewondering uit. Hij deed dat met de voorzichtige neutraliteit die mensen gebruiken wanneer ze te veel weten en liever zo min mogelijk prijsgeven.
En hij gebruikte Ethans voornaam zoals gelijken dat doen.
Vanessa staarde me aan.
“Natalie… wie is je echtgenoot eigenlijk?”
Ik had wreed kunnen antwoorden. God weet dat ik daar recht op had.
In plaats daarvan zei ik: « De man die ik koos nadat ik het verschil tussen status en inhoud had leren kennen. »
Het kwam veel beter over dan welke dramatische toespraak dan ook.
Charles besefte dat hij zich op een persoonlijk terrein bevond en knikte beleefd naar Ethan.
“Ik wacht bij de liften.”
Daarna liep hij weg.
