Je hoeft niet overhaast te vergeven. Maar je draagt haar chaos ook niet langer met je mee.
Je bouwt een huis met Diego. Rustig. Veilig.
Een jaar later zit je weer aan de tafel van je ouders. Deze keer ben je zichtbaar.
Valentina strijdt niet om het licht. Ze houdt gewoon haar kind vast.
Op de terugweg naar huis verstrengelt Diego zijn vingers met de jouwe.
“Gaat het goed met je?”
Je kijkt vooruit naar de open weg.
‘Ik ben niet het meisje dat van dat diner is weggelopen,’ zeg je.
Hij glimlacht.
“Nee. Jij bent de vrouw die voor zichzelf heeft gekozen.”
En voor het eerst geloof je het.
HET EINDE
