Enkele kilometers verderop zat Delilah Hart op de passagiersstoel van een donkere SUV die gestaag over een stille snelweg in een buitenwijk reed. Haar handen hielden een papieren beker koffie vast die al lang lauw was geworden, terwijl het vroege ochtendlicht door de kale takken langs de weg filterde. Ze staarde uit het raam naar buurten die ze ooit had bezocht en vroeg zich af hoe iets zo vertrouwds ‘s nachts zo ver weg kon aanvoelen.
De bestuurder sprak met lage, gelijkmatige stem, zoals men spreekt wanneer men voorzichtig is om het fragiele evenwicht niet te verstoren.
‘Je zou een slokje moeten nemen,’ zei hij zachtjes. ‘Je hebt sinds gisteren niets meer gedronken.’
Ze gehoorzaamde, hoewel haar handen licht trilden.
De chauffeur was Harrison Cole, een bedrijfsjurist gespecialiseerd in compliance, wiens reputatie in de financiële wereld van Chicago niet gebaseerd was op theatrale gebaren, maar op nauwgezette precisie. Zijn betrokkenheid bij Nathaniels bedrijf was maanden eerder begonnen toen onregelmatigheden in bepaalde kwartaalrapporten stilletjes de aandacht trokken. Harrison was degene die Delilah discreet benaderde nadat hij had bevestigd dat de gemanipuleerde boekhouding geen toevallige fouten waren, maar opzettelijke verdraaiingen.
‘Heb je pijn?’ vroeg hij, terwijl hij even naar haar buik keek.
‘Nee,’ antwoordde ze na een moment. ‘Gewoon overweldigd.’
Hij knikte.
« Het verlaten van iemand die je zelfvertrouwen ondermijnt, voelt niet als een overwinning, » zei hij. « Het voelt onzeker. Maar onzekerheid is beter dan blijven waar je je minderwaardig voelt. »
Ze slikte, niet zeker of opluchting of angst haar borst beheerste.
‘Ik wilde geen spektakel,’ gaf ze zachtjes toe. ‘Ik had gewoon wat ruimte nodig voordat hij er een onderhandeling van zou maken.’
Een lichte kromming verscheen rond Harrisons mond, hoewel zijn ogen ernstig bleven.
‘Als u wilt dat de zaken voor altijd stil blijven, bent u bij de verkeerde persoon terechtgekomen,’ antwoordde hij. ‘Maar als u wilt dat ze op de juiste manier worden aangepakt, bent u bij de juiste persoon terechtgekomen.’
Delilah sloot even haar ogen en voelde het constante gezoem van de motor onder haar voeten en, daaronder, de subtiele beweging in haar lichaam die haar eraan herinnerde dat ze niet alleen was.
Het kantoor dat niet langer veilig was
Tegen het midden van de ochtend stormde Nathaniel zijn kantoorgebouw in het centrum binnen, de nieuwsgierige blikken negerend van assistenten en junior analisten die al hadden aangevoeld dat er iets ongewoons aan de hand was, omdat er ‘s nachts interne e-mails waren rondgegaan met het verzoek om een spoedvergadering van de raad van bestuur.
Hij sloot de deur van zijn kantoor met meer kracht dan nodig en liep naar zijn bureau, waar een lade die hij normaal gesproken altijd op slot hield, een klein beetje open stond.
Zijn maag trok samen.
In die lade had hij een externe harde schijf bewaard met vertrouwelijke gegevens die, bij nauwkeurige bestudering, vervalste winst- en verliesrekeningen en verborgen rekeningen aan het licht zouden brengen. Deze gegevens hadden het imago van het bedrijf tijdens turbulente kwartalen hoog gehouden. Hij had zichzelf wijsgemaakt dat dergelijke aanpassingen tijdelijke maatregelen waren, strategische manoeuvres in een concurrerende markt, maar hij wist dat ze de basis vormden van zijn groeiende reputatie.
De harde schijf was verdwenen.
Papieren waren net genoeg verschoven om te verraden dat er doelbewust naar gezocht was, in plaats van dat er achteloos opgeruimd was. Een ingelijste foto van hem en Delilah, genomen tijdens een benefietgala aan het meer de vorige zomer, lag met de voorkant naar beneden op het tapijt.
Zijn telefoon ging over.
‘Meneer Cross,’ zei een kalme mannenstem, ‘het bestuur wil u onmiddellijk in de vergaderzaal hebben.’
Nathaniel voelde de hitte achter zijn ogen opstijgen.
‘Waarover?’, vroeg hij.
Er viel een korte stilte.
“Het zou beter zijn om dit persoonlijk te bespreken.”
De daaropvolgende vergadering verliep ingetogen en zakelijk, zonder verhitte discussies maar wel vol documenten. Harrison zat aan het uiteinde van de gepolijste walnotenhouten tafel, met een professionele uitdrukking op zijn gezicht, terwijl geprinte rapporten afwijkingen beschreven die niet langer aan een vergissing konden worden toegeschreven. Federale onderzoekers waren op de hoogte gesteld. Nathaniels toegang tot de bedrijfsrekeningen was opgeschort in afwachting van een onderzoek.
Naarmate er om handtekeningen werd gevraagd en apparaten werden verzameld, begreep hij dat de controle die hij nog had, aan het verdwijnen was.
