De dag dat ik uit huis ging, voelde ik geen drama – alleen opluchting. De deur achter me sluiten betekende niet het einde. Het was vrijheid.
Een paar maanden later, toen Lucas opnieuw werd opgenomen, nam het ziekenhuis contact met mij op. Ik weigerde mee te doen. Zijn zorg werd nu verzorgd door mensen die hij zelf had gekozen.
Vandaag zit ik in een vrolijk café dat Natalie en ik hebben geopend. Ik schrijf over stille uren, het zien van vreemden die voorbij lopen, elk van wie een leven meebrengt waar ik niet langer bang voor of jaloers op ben.
Ik ben niet langer iemands schaduw rechtop.
Ik ben heel.
En zodra hij zijn waardigheid heeft teruggewonnen, zal hij geen toestemming meer vragen om te blijven.
