Luke was er niet, alleen zij en de map met papieren. « Hij heeft alles getekend, » zei Evan, terwijl hij binnenkwam. « We hebben hem niet laten ruziën. »
Vivien legde de map op tafel. « Volledige voogdij, echtscheidingsvoorwaarden, alimentatie, puur en alleen. » Toen gaf ze me een witte envelop. Ik aarzelde. « Hij is van ons, » zei ze zachtjes. « Zodat je niet hoeft te lijden voor wat hij heeft gedaan. » Er zat een cheque in die ruim genoeg was om me maandenlang geestelijk gezond te houden.
« Ik wil geen geld van je aannemen. »
« Dat kan niet, » zei Evan. « Je neemt geld aan van mensen die beschermde onschuldigen zijn. »
Vivien voegde eraan toe: « Je betaalt alles terug, tot de laatste cent. We hebben zijn salaris en onkosten overgenomen. Geen online bestellingen meer, geen creditcards meer. Hij krijgt een wekelijkse toelage, net genoeg om naar zijn werk te gaan en te eten. Dat is alles. »
« Vertrouw je Lily? » – vraag.
« We zorgen ervoor dat hij elke maand op tijd betaalt. Zo niet, dan zullen we je verantwoording schuldig zijn. »
Ik staarde naar de documenten. Ze waren niet alleen legaal; ze waren ook genadig. Ze gaven me mijn vrijheid. Zolang het die middag maar was. Luke heeft zich erdoor geschikt. Het gebeurde niet. Ik had niet verwacht dat ik zou komen opdagen.
Later hoorde ik dat Julia het al wist zodra de scheiding een verkennend karakter kreeg. Het nieuws verspreidde zich na zijn aanval. Personeelszaken had hem aan de nutsvoorziening toegewezen. Geen bonussen, geen promoties. Hij verhuist naar een souterrainappartement vlakbij de bushalte. Vivien stuurt me elke eerste van de maand een berichtje om de alimentatiebetalingen te bevestigen. Ze miste nooit een berichtje.
Lily en ik woonden bij mijn ouders, die de schade hadden veroorzaakt. Mam helpt me ‘s nachts met de fles. Pap heeft mijn oude kamer uit noodzaak opnieuw ingericht. Er was altijd soep, een glimlach en gelach in dit huis, zelfs op dagen dat ze niet kon lachen. Als ik op mijn werk verscheen, begroette mijn baas me zonder vragen met de resultaten en mijn schema. Mijn collega’s laten briefjes achter op mijn bureau met opmerkingen als « Je kunt het » en « Vergadering na vergadering ».
Ik woon in een klein tweekamerappartement vlakbij een park, met gedempt licht en rustige ochtenden. Lily’s kamer is uitgerust met leesboeken en gigantische knuffels, opgesteld als schildwachten rond haar wieg. Op een middag, terwijl ze sliep, stond ik in de keuken en besefte ik dat de stilte aangenaam was. Het was niet meer leeg; het was van mij.
Soms vragen vrienden of ik het mis om getrouwd te zijn. Ik zeg dan: « Nee, ik mis het om gescheiden te zijn, degene die ik me had voorgesteld te worden. Ik mis het sprookje dat te lang blijft hangen. Maar trouwen? Ik mis het niet om me te verontschuldigen voor de app. Ik mis het schoonmaken met opzettelijke tranen niet. Ik mis het niet om opgewonden te zijn alsof het gescheiden is omdat het na twee uur slaap geen maaltijd heeft gekookt. Ik mis Luke niet. »
Mensen vragen of ze iets willen. Ja, ik wou dat ik gekrompen was. Ik wou dat ik elke vezel van mezelf had gebroken om een botsing te voorkomen. Ik wou dat ik excuses had verzonnen voor een man die ze niet verdiende. Maar niet gebroken, dat ik weg was. Niet gebroken, dat ik uit de tweede schijn werd gehaald. Ik heb er geen spijt van dat ik het heb ingepakt, het heb meegenomen en het nooit voor je heb afgebroken. En het was niet gebroken, het werd gecommuniceerd: ‘Dit is voorbij’, want dat deed het. Eindelijk, eindelijk… »
