Ze droeg de bloemenjurk die ik haar had gevraagd en deed alsof ze kniepijn had.

Maar voordat hij iets kon zeggen, gebeurde er iets onverwachts.

Camila rende naar haar toe.

-Moeder!

Mijn moeder was verrast.
Camila hielp haar voorzichtig overeind.

‘Heb je al gegeten?’ vroeg hij.

Ik verstijfde.
Er was geen ongemak, geen afwijzing… alleen oprechte genegenheid.

Binnen in het huis was alles oud en versleten.
Ik had wel wat klachten verwacht… maar die bleven uit.

In plaats daarvan haalde Camila een opgevouwen stuk papier tevoorschijn en gaf het aan mij.

-Dit is voor u.

Ondertussen ging hij naast mijn moeder zitten en begon zachtjes haar knieën te masseren.
Alsof hij al deel uitmaakte van de familie.

Ik had het gevoel dat er iets niet klopte… alsof zij iets wist wat ik niet wist.

Ik opende de krant.

Het was een koopcontract.