Een telefoontje na vijf jaar
Eerder dit jaar gebeurde er iets onverwachts.
Mang Tino belde hem.
Zijn stem trilde.
“Roger… kom hierheen. Naar je oude huis… er is iets ernstigs gebeurd.”
De volgende dag begon Roger aan de lange terugreis.
Hij wandelde meer dan 40 kilometer de berg op.
De onverharde weg was nu bijna onzichtbaar, opgeslokt door gras en bomen.
Terwijl hij omhoog klom, vulde angst zijn borst.
Was alles verwoest?
Of was zijn droom volledig verdwenen?
Het ongelooflijke gezicht
Toen Roger de laatste bocht bereikte, stopte hij plotseling.
De plek die hij had verlaten… leefde.
De oude varkensstal zag er totaal anders uit dan vroeger.
Het roestige dak was begroeid met klimplanten.
De modderige hokken waren opgegaan in het bos.
Er waren overal bomen gegroeid.
Maar dat was niet wat hem zo verbaasde.
Hij hoorde iets.
“Ngrok… ngrok…”
Het onmiskenbare geluid van varkens.
De kudde die niet zou moeten bestaan
Roger naderde langzaam het hek, dat nu bijna volledig verborgen was door het hoge gras.
Toen keek hij naar binnen.
En ze verstijfden.
Er waren varkens.
Niet slechts één of twee.
Tientallen.
Grote, sterke dieren zwierven door het gebied, terwijl biggetjes door het gras renden.
De 30 biggetjes die hij vijf jaar eerder had achtergelaten, waren op de een of andere manier uitgegroeid tot een complete kudde.
‘Dat is onmogelijk…’, fluisterde Roger.
Mang Tino ging naast hem staan.
‘Ik zei het toch,’ zei de oude man zachtjes.
‘Ze zijn niet verdwenen.’
