Lucas stond lachend bij de bar, met een glas champagne in zijn hand. Hij zag er zorgeloos uit. Op zijn gemak.

Heel even werd ik overvallen door schuldgevoel. Ik stond op het punt zijn bruiloft te verpesten.

Maar het was al vernietigd.

‘Lucas,’ fluisterde ik.

Hij zag mijn gezicht en zette meteen zijn glas neer. Geen vragen. Geen paniek. Hij begeleidde me naar een privékamer.

Toen ik hem vertelde wat ik had gezien, verwachtte ik woede.

In plaats daarvan werd hij volkomen stil.

Toen veegde hij mijn haar uit mijn gezicht…

knipoogde…

En ze mompelde: « Rustig maar, zusje. Het belangrijkste evenement staat op het punt te beginnen. »

Voordat ik kon vragen wat hij bedoelde, stopte de muziek in de balzaal abrupt.

Een microfoon werd aangezet.

En het werd muisstil in de hele kamer.

DEEL 2

Het lied werd midden in een noot afgebroken. De gesprekken verstomden. Iedereen keek naar het podium.

Lucas kwam langzaam aanlopen, kalm en beheerst. Dezelfde uitdrukking die hij altijd opzette voor belangrijke zakelijke aankondigingen.

Emma kwam even later terug uit de gang, onregelmatig ademend, het boeket te stevig vastgeklemd. Daniel volgde haar seconden later. Zijn ogen vonden de mijne – en het kleurde niet meer uit zijn gezicht.

Lucas tikte een keer op de microfoon. Het geluid galmde scherp na.

‘Hartelijk dank dat jullie hier zijn,’ begon hij hartelijk. ‘Dit had de gelukkigste dag van mijn leven moeten zijn.’

Enkele gasten glimlachten, in de verwachting dat er iets bijzonders aan de hand zou zijn.

Lucas deed dat niet.

“Maar voordat we verdergaan, is er iets dat eerlijkheid vereist.”

De sfeer in de kamer veranderde. De feestvreugde sloeg in een oogwenk om in spanning.

Emma kwam dichterbij. « Lucas… wat ben je aan het doen? » vroeg ze, met een geforceerde glimlach.

Hij gaf geen antwoord. In plaats daarvan knikte hij naar de technicus.

Het grote scherm flikkerde aan.

Aanvankelijk verwarring.