“Hallo allemaal. Ik ben Avery, de zus van Brianna.”
Telefoons werden opgenomen.
“Ik heb dat appartement gekocht omdat ik van mijn zus houd en wilde dat ze een stabiele start van haar huwelijk zou hebben.”
Ik hield even stil.
“Maar geschenken hebben geen nut als ze gepaard gaan met een gevoel van recht. En ik ben het ermee eens: niemand zou ergens moeten wonen waar hij of zij niet wil wonen.”
Brianna voelde zich weer opgelucht. « Precies. »
Ik knikte. « Dan houd ik hem. »
Haar gezichtsuitdrukking veranderde.
‘Wat?’ zei ze scherp.
‘Ik behoud het appartement,’ herhaalde ik kalm. ‘De eigendomsoverdracht vindt plaats nadat ik de akte heb ingediend. Ik heb de documenten meegenomen om het vanavond af te ronden. Aangezien u het publiekelijk hebt afgewezen, zal ik er niet op aandringen.’
Mijn vader keek verbijsterd. In de ogen van mijn moeder flitste paniek.
‘Je kunt het niet terugnemen,’ siste Brianna.
‘Dat kan ik,’ zei ik. ‘Een afgeslagen aanbod is geen geschenk.’
Grant probeerde het via diplomatie. « Misschien moeten we even onder vier ogen praten— »
‘Na de toespraken,’ antwoordde ik kalm. ‘Nadat Brianna van het feest heeft genoten dat ze heeft georganiseerd.’
De stilte voelde deze keer anders aan. Geen schok, maar goedkeuring.
Iemand fluisterde: « Goed zo. »
Brianna’s gezicht kleurde rood. « Je maakt me belachelijk. »
‘Dat deel heb je zelf afgehandeld,’ zei ik zachtjes.
Mijn moeder beschuldigde me ervan wraakzuchtig te zijn.
‘Nee,’ antwoordde ik. ‘Ik wil het duidelijk stellen. Ik geef geen cadeaus van zes cijfers aan iemand die me voor de lol bespot.’
