Allemaal met dezelfde achternaam.
Geen enkele was geopend.
Ik zei niets.
Zij ook niet.
Maar die avond, voor het eerst, toen ik wegging, vroeg ze:
“Kun je morgen terugkomen?”
Ja, dat heb ik gedaan.
En de volgende dag ook.
Haar gezondheid ging snel achteruit.
Ze kon nauwelijks zelfstandig opstaan.
Haar ademhaling was moeizaam en onregelmatig.
Op een ochtend nam de dokter van de buurtkliniek me apart en zei me zonder omwegen:
“Ze is erg zwak. Ik denk niet dat ze nog lang te leven heeft.”
Die middag, toen we de kliniek verlieten, hielp ik haar voorzichtig een taxi in. Doña Carmen bleef stil en staarde uit het raam alsof ze naar een stad keek die niet langer van haar was.
Voordat ze voor haar huis uitstapte, zei ze:
“Diego… als ik sterf, laat ze mijn spullen dan niet weggooien zonder eerst in de kledingkast te kijken.”
Ik voelde een klap op mijn borst.
“Zeg dat niet.”
“Beloof het me.”
Dat woord weer.
En opnieuw knikte ik.
De afgelopen twee weken waren erg zwaar.
Ze kon bijna niets eten.
Ik bevochtigde haar lippen met water.
Ik heb haar dekens goed ingestopt.
Ik las krantenkoppen hardop voor, zodat ze kon voelen dat de wereld nog steeds door haar deur naar binnen kwam.
Op een avond greep ze mijn pols vast met een kracht waarvan ik niet wist dat ze die nog bezat.
“Vergeef me.”
“Waarom?”
Haar ogen vulden zich met tranen.
« Omdat ik je niet betaald heb. »
Er is iets in me gebroken.
“U bent mij niets verschuldigd, Doña Carmen.”
Ze schudde nauwelijks haar hoofd.
“Ja, dat doe ik. Maar het is geen geld dat je zult ontvangen.”
Ik begreep die woorden niet.
Twee dagen later, toen ik aankwam, stond de buurman aan de overkant met rode ogen voor de deur.
Ik wist het nieuws al voordat ze sprak.
« Ze is bij zonsopgang overleden, zoon. »
Ik kwam het huis binnen met het gevoel dat mijn voeten niet meer wilden meewerken.
Alles was precies hetzelfde.
De kop op tafel.
De oude radio.
De wandelstok staat naast het bed.
Maar ze was er niet meer.
Het uitvaartcentrum had haar een paar uur eerder opgehaald, en haar kinderen – die ik nog nooit had gezien – hadden telefonisch gezegd dat ze pas de volgende dag zouden komen.
