De volgende ochtend stroomde het zonlicht door het raam naar binnen en vulde de kamer met een aangename warmte.
Ik werd vroeg wakker en zag Daniel vredig naast me slapen.
Zijn zilvergrijze haar lag ongelijkmatig verspreid over het kussen en zijn hand lag losjes opgerold tegen de deken.
Enkele minuten lang bestudeerde ik het rustige ritme van zijn ademhaling.
Toen realiseerde ik me iets dat zowel simpel als buitengewoon aanvoelde.
Het leven had mijn eerste liefde niet voorgoed van me afgenomen.
Het had ons verhaal jarenlang opzijgezet, in afwachting van het moment dat we beiden sterk genoeg waren geworden om te begrijpen wat liefde werkelijk inhield.
Soms komt de liefde vroeg en verdwijnt ze ook snel weer.
Maar wanneer het later in het leven komt, nadat verdriet en verlies ons geduld hebben bijgebracht, heeft het een diepgang die jongeren zelden begrijpen.
En toen het ochtendlicht de kamer vulde, wist ik met absolute zekerheid dat de liefde die ik op mijn vijfenvijftigste opnieuw had gevonden, geen tweede kans was.
Het juiste moment was eindelijk aangebroken.
