De woede kwam later, scherp en gefocust. Ik maakte een afspraak met een advocaat.
Op de vierde dag begonnen de telefoontjes. Eerst mijn moeder. Toen mijn zus. Daarna nog tientallen anderen. In totaal bijna tachtig pogingen, zowel telefonisch als via berichten.
De toon was compleet omgeslagen: « Antwoord alstublieft. » « Dit is dringend. » « Dit kunt u ons niet aandoen. »
Vier dagen eerder was ik publiekelijk ontslagen. Nu was ik ineens onmisbaar.
Die middag verscheen er een onbekend nummer. Het was Álvaro, de neef van mijn vader. Hij zei zachtjes: « Lucía, je vader zit in ernstige financiële problemen. Er is een lening mee gemoeid… en jouw naam is ter sprake gekomen. »
Nadat ik had opgehangen, bladerde ik door oude documenten. Een jaar eerder had mijn vader me gevraagd iets te ondertekenen « voor de administratie ». Ik had hem vertrouwd. Ik vond een gescande kopie. Mijn naam. Een leningsovereenkomst. Een borgstellingsclausule.
Mijn handen trilden. De envelop bij het diner was niet symbolisch geweest. Aan mijn handtekening was een reëel financieel risico verbonden.
De volgende ochtend had ik een afspraak met een advocaat genaamd Sergio. Hij legde me rustig mijn opties uit: alle documentatie van de bank opvragen, alles aanvechten wat onder druk was ondertekend, en formeel eisen dat ze stoppen met contact met me op te nemen.
Hij gebruikte een woord dat me is bijgebleven: intimidatie.
Die middag beantwoordde ik precies één bericht: dat van mijn zus.
