a verder op de volgende pagina
Op een dag organiseerde de school een kunsttentoonstelling. Sofia schilderde een schilderij vol kleuren, met veel bloemen en een grote zon in het midden. Toen het tijd was om het te laten zien, werden alle kinderen stil. Het was de vrolijkste tekening van allemaal.
Toen zei Sofia met haar lieve stem:
« Ik schilderde dit omdat ik denk dat de wereld mooier is als we allemaal lachen.
Vanaf die dag keek niemand meer anders naar haar. Iedereen begreep dat Sofia was als elk ander meisje: nieuwsgierig, grappig en vol liefde.
En dus zochten ze elke keer dat iemand zich verdrietig voelde naar Sofia, omdat haar glimlach iets magisch had: het herinnerde iedereen eraan dat ware schoonheid niet ligt in hoe we aan de buitenkant zijn, maar in het licht dat we binnenin dragen.
