Edward corrigeerde hem op een vriendelijke manier.
“Ik heb een meerderheidsbelang.”
De kamer explodeerde.
« Dat is onmogelijk! » riep Arthur.
Edward schoof het laatste document over de tafel.
Aandelenbewijzen.
Overdrachtsovereenkomsten.
Handtekeningen.
Arthurs eigen handtekening is er ook een van.
Ondertekend tijdens een noodherfinancieringsdeal achttien maanden eerder.
Arthur zakte terug in zijn stoel.
« Nee… »
Edwards stem was zacht.
“Je had dringend geld nodig nadat het project in Chicago mislukte.”
Arthur zag er leeg uit.
“Je hebt ja gezegd tegen elke investeerder die binnenkwam.”
Edward boog zich iets naar voren.
“En één van hen was ik.”
Ryan zag eruit alsof hij elk moment flauw kon vallen.
“Papa… wat betekent dat?”
Edward antwoordde kalm.
“Het betekent het Castellano-imperium…”
Hij tikte op de papieren.
“…is niet langer van jou.”
Stilte.
Toen fluisterde Camille:
“En hoe zit het met de scheiding?”
Edward draaide zich naar Isabella toe.
Zijn stem werd weer zachter.
“Mijn dochter zal vandaag niets ondertekenen.”
Hij keek achterom naar Ryan.
“Maar als ze ervoor kiest om van je te scheiden…”
Zijn blik werd hard.
“…je gaat met lege handen weg.”
Ryan staarde Isabella aan.
Voor het eerst was er oprechte angst in zijn ogen te lezen.
“Bella… alsjeblieft…”
Isabella stond langzaam op.
Drie jaar van vernedering.
Drie jaar lang kreeg ze te horen dat ze niet goed genoeg was.
Drie jaar stilte.
Haar stem was zacht.
Maar wel gestaag.
“Ik teken.”
Ryan leek een halve seconde opgelucht.
Toen maakte ze de zin af.
“Nadat het strafrechtelijk onderzoek is afgerond.”
Ryans gezicht werd wit.
Edward stond op.
De vergadering was afgelopen.
Arthur zag eruit als een gebroken man.
Edward trok zijn jas recht.
‘Ik ben hier vandaag als monteur,’ zei hij kalm.
Vervolgens bekeek hij de papieren die over de tafel verspreid lagen.
“Maar nu…”
Hij hield even stil.
“…Ik ben de eigenaar.”
Hij draaide zich naar Isabella om.
“Kom op, schatje.”
Voor het eerst in jaren verliet Isabella het landhuis Castellano zonder om te kijken.
Achter haar—
Het rijk was al aan het instorten.
De val van het Castellano-rijk voltrok zich niet geruisloos.
Het gebeurde zoals wolkenkrabbers instorten bij gecontroleerde sloopwerkzaamheden: eerst langzaam, en toen ineens in één keer.
Binnen achtenveertig uur nadat Isabella het landhuis had verlaten, verscheen de eerste krantenkop.
CASTELLANO GROUP ONDER FEDERAAL ONDERZOEK
Het verhaal verspreidde zich razendsnel via zakelijke netwerken en financiële nieuwszenders.
Banken hebben de financiering opgeschort.
Investeerders eisten antwoorden.
Bouwprojecten van de ene op de andere dag stilgelegd.
Arthur Castellano zag het gebeuren vanuit hetzelfde kantoor waar hij ooit deals van miljarden dollars had getekend.
De telefoons bleven maar rinkelen.
En geen van de telefoontjes was goed.
De eerste domino
Ryan had niet geslapen.
Zijn penthouse-appartement voelde nu anders aan: te groot, te leeg.
Hij zat op de rand van het bed en staarde naar de televisie.
Er verscheen weer een nieuwsitem op het scherm.
“…bronnen bevestigen dat verschillende grote kredietverstrekkers de kredietlijnen van Castellano Group hebben bevroren in afwachting van een onderzoek naar mogelijk financieel wangedrag…”
Ryan pakte de afstandsbediening en zette het geluid uit.
Zijn handen trilden.
Aan de andere kant van de kamer trilde zijn telefoon.
Vanessa Ortega
Ryan aarzelde even voordat hij antwoordde.
‘Wat?’ snauwde hij.
Vanessa’s stem klonk angstig.
“Ryan… er staan journalisten voor mijn appartement.”
Zijn maag draaide zich om.
“Hoe weten ze waar je woont?”
‘Ik weet het niet,’ zei ze. ‘Ze blijven maar vragen naar jou… en naar Mateo.’
Ryan sloot zijn ogen.
Dit liep volledig uit de hand.
‘Blijf gewoon binnen,’ zei hij snel. ‘Praat met niemand.’
Vanessa’s stem trilde.
“Ze weten al van het kind af.”
Ryan had het koud.
« Wie heeft het hun verteld? »
Er viel een stilte.
Toen zei Vanessa zachtjes:
“Ik denk dat Isabella dat gedaan heeft.”
Ryan hing op zonder te antwoorden.
Maar diep van binnen wist hij dat er iets ergers aan de hand was.
Isabella had het verhaal niet gelekt.
Iemand die veel machtiger was, had dat wel gedaan.
Edward Reyes.
Arthurs laatste ontmoeting
Arthur Castellano ontbood zijn zoon die middag naar het hoofdkantoor van het bedrijf.
