Ik kijk naar het imperium dat ik heb opgebouwd – en ja, het is een imperium, ook al bestaat het uit blokhutten en grindwegen in plaats van staal en glas – en ik voel iets wat ik in veertien jaar huwelijk nog nooit heb gevoeld.
Trots.
Niet de holle trots van een prestatie, maar de diepe, instinctieve voldoening van het besef dat ik dit met mijn eigen handen heb gemaakt. Ik heb de twijfelaars ongelijk bewezen. En bovenal heb ik mezelf gelijk gegeven.
Dat Thanksgiving-diner heeft iets in me gebroken. Maar het heeft ook iets bevrijd. Het heeft de vrouw bevrijd die ik altijd al had moeten zijn, de vrouw die jarenlang begraven lag onder de woorden « Dat kan je niet. »
Blijkbaar kan ik dat wel.
Ik kan vertrekken. Ik kan 7000 kilometer de onbekende wereld in rijden. Ik kan land kopen. Ik kan gebouwen bouwen. Ik kan een bedrijf runnen. Ik kan banen creëren. Ik kan anderen inspireren. Ik kan op mijn eigen terras staan, uitkijkend over mijn eigen meer, in mijn eigen leven, en me volkomen, absoluut vredig voelen.
En als dat geen effect heeft, weet ik het ook niet meer.
De afstand tussen Kansas en hier wordt niet gemeten in mijlen. Die wordt gemeten in moed. In de bereidheid om afstand te nemen van wat je kapotmaakt, zelfs als je niet weet wat er aan de andere kant is. In de beslissing om op jezelf te wedden wanneer iedereen je heeft afgeschreven.
Het wordt gemeten in het moment waarop je beseft dat de persoon die het meest aan je twijfelde niet je man, je schoonfamilie of je oude vrienden uit Wichita waren.
Jij was het.
En zodra je stopt met twijfelen aan jezelf, gaat de hele wereld voor je open.
Ik sta op mijn eigen plek. En ik ga nooit meer terug.
