Lucía ging met tegenzin mee naar de eerste bezoeken en deed alsof ze vriendelijk was tegenover de maatschappelijk werker. Ze sprak alleen met me als het echt nodig was. Maar Marcos rende tenminste nog steeds met dezelfde vreugde als voorheen naar me toe, zich onbewust van rapporten, clausules en volmachten.
Op een dag in het Retiro-park, terwijl hij van een felrode glijbaan afgleed, liep de maatschappelijk werkster even weg en deed alsof ze op haar telefoon keek. Lucía stond naast me met haar armen over elkaar.
‘Uiteindelijk maakt het appartement niet uit,’ zei ze zonder me aan te kijken. ‘Diego en ik zijn uit elkaar. Hij is met iemand anders vertrokken.’
Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik volgde Marcos gewoon tot hij in het zand belandde.
‘Het spijt me,’ zei ik uiteindelijk.
Ze liet een droge lach horen.
‘Nee, dat ben je niet,’ antwoordde ze. ‘Je moet juist blij zijn. Weer een probleem minder.’
Ik zweeg. Ik wilde haar versie van de gebeurtenissen niet tegenspreken.
‘Ik ben met therapie begonnen,’ voegde ze na een moment toe. ‘De maatschappelijk werkster stelde het voor. Ze zegt dat ik… de neiging heb om mensen te controleren. Dat ik liefde verwar met bezit.’
Ik knikte langzaam.
“Dat is een goed begin.”
Lucía draaide zich eindelijk naar me toe. Haar gezicht zag er vermoeid uit, ouder dan haar achtentwintig jaar.
‘Ik bied geen excuses aan,’ waarschuwde ze. ‘Ik wil u alleen maar informeren.’
« Ik weet. »
Marcos rende terug naar ons toe met zijn handen vol zand.
