Alleen een balans.
Ik kocht een kleiner huis twee dorpen verderop, met een veranda met horren, een lichte studeerkamer en zonder de sporen van Trevors ambitie die in de muren verborgen zat. De rust beviel me beter.
De laatste keer dat ik Diane zag, was op het kantoor van de advocaat die de zaak behandelde. Ze zag er ouder uit, alsof ze haar zelfvertrouwen had verloren. Ze bleef even naast me staan op de parkeerplaats en vroeg – dit keer niet onvriendelijk – ‘Wist je dat het zo zou aflopen?’
Ik heb erover nagedacht.
‘Nee,’ zei ik. ‘Ik wist gewoon dat ik me niet door jullie allemaal uit een huis zou laten zetten waar ik zelf voor betaald had.’
Ze knikte eenmaal, zoals mensen doen wanneer de waarheid te laat komt om nog iets te veranderen.
Daarna stapte ze in Trevors auto en reden ze weg.
Ik bleef daar nog even staan, de sleutels in mijn hand, en voelde geen triomf, maar opluchting.
De echte schok die ochtend was namelijk niet dat Diane vroeg waarom ik daar nog steeds was.
Het was dat ze er oprecht van overtuigd was dat ik er niet mocht zijn.
