Claire merkte de verandering vrijwel meteen op. Die avond tijdens het diner vroeg ze:
‘Heb je met Mark gesproken?’
‘Ja,’ zei ik eenvoudig.
Ze wachtte tot ik verder zou uitweiden, maar dat deed ik niet. De stilte tussen ons duurde voort totdat ze uiteindelijk zei:
“Je doet dit eigenlijk niet.”
‘Ja,’ zei ik.
Haar kaken spanden zich aan.
“Je maakt een fout.”
Ik antwoordde niet. De volgende dag ging ik naar die vergadering, en de week erna naar nog een, en nog een. En bij elk gesprek, bij elk potentieel contract dat werd besproken, voelde ik me lichter, alsof ik meer controle over mijn eigen leven had.
Maar bij elke afspraak die ik had, werd Claires humeur slechter. Ze stuurde steeds vaker berichtjes.
‘Ben je nog steeds boos?’
“Je negeert je familie.”
« Papa zegt dat het gras er nu uitziet als een jungle. »
« Wanneer ga je de garagedeur voor mama repareren? »
Ik heb de meeste vragen niet beantwoord. En als ik dat wel deed, was het kort. Uiteindelijk, op een avond, confronteerde ze me woedend.
‘Je straft ze,’ zei ze boos.
‘Ik straf ze niet,’ zei ik kalm. ‘Ik geef ze alleen geen gratis arbeid meer.’
‘Je bent het ze verschuldigd, Nathan,’ riep ze.
‘Wat precies?’ onderbrak ik. ‘Je hebt me een paar keer te eten gegeven en me uitgenodigd voor de feestdagen. Denk je dat dat vijf jaar werk compenseert?’
Haar mond ging open en sloot zich weer. Voor het eerst leek ze geen antwoord te hebben.
Maar het volgende weekend, toen ik weer thuisbleef, kwam Jim opdagen. Deze keer klopte hij niet aan. Hij stormde mijn garage binnen terwijl ik aan mijn eigen auto aan het werken was.
‘Denk je dat je zomaar weg kunt lopen?’ zei hij, met een lage, dreigende stem.
Ik stond langzaam op en veegde mijn handen af aan een doek.
‘Ik denk het niet,’ zei ik kalm.
‘Ik weet dat je hier spijt van zult krijgen,’ zei Jim, terwijl hij dichterbij kwam.
“Claire is diep ongelukkig. Haar moeder is diep ongelukkig. Jullie maken dit gezin kapot.”
Ik keek hem alleen maar aan.
‘Als een paar ongemaaide gazons je gezin uit elkaar scheuren,’ zei ik, ‘dan was je gezin misschien sowieso al niet zo hecht.’
Zijn gezicht betrok.
“Je bent daar niet langer welkom.”
Toen ik hem dat hoorde zeggen, alsof het me pijn moest doen, moest ik er bijna om lachen.
