Als je een kat hebt, is dit tafereel vast herkenbaar. Je staat halfslaperig in de keuken, wanneer er plotseling een soepel figuurtje verschijnt. Het cirkelt rond je benen, streelt je kuiten, blijft even hangen, begint opnieuw… tot je bijna struikelt. Je kat wrijft zich tegen je aan. Opnieuw. En opnieuw. Vertederend? Jazeker. Onschadelijk? Absoluut niet.
Achter dit ogenschijnlijk gewone gedrag schuilt een zeer rijke, diep instinctieve en emotioneel geladen taal. Katten communiceren niet zoals wij. Ze uiten zich met hun lichaam, hun geur en hun rituelen. En wrijven is een van hun meest intieme vormen van communicatie.
In tegenstelling tot honden, die veel demonstratiever zijn, zijn katten subtiele dieren. Hun wereld is gestructureerd rond geuren, veel meer dan rond woorden of zichtbare gebaren. Hun universum lijkt op een onzichtbare kaart, opgebouwd uit geurmarkeringen, geruststellende zones en vertrouwde aanwezigheden. En jij, zonder het je per se te realiseren, maakt er deel van uit.
Een instinctief gebaar… en een heel weloverwogen gebaar.
Het lichaam van een kat is voorzien van talloze geurklieren: op de wangen, het voorhoofd, rond de bek, aan de basis van de staart en zelfs tussen de voetzolen. Wanneer een kat tegen je aanwrijft, laat ze een kleine hoeveelheid van haar geur achter. Dit is geen toeval en ook geen vergezochte redenering: het is een kenmerk.
Kortom, je kat is je aan het ‘markeren’. Maar wees gerust, dit markeren is helemaal niet negatief. In het gedrag van katten betekent het: jij hoort bij mijn veilige zone. In de natuur wrijven katten uit dezelfde groep tegen elkaar aan om hun geuren te mengen en elkaar te herkennen. Het is een ritueel van sociale cohesie. Wanneer je kat zich zo gedraagt, verwelkomt hij je symbolisch in zijn familie.
