Ontrouw binnen een relatie is zelden het gevolg van toeval of een moment van zwakte. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, is het meestal het product van een weloverwogen proces, gedreven door diepgewortelde emotionele en gedragspatronen. Het begrijpen van deze mechanismen gaat niet over het goedpraten van het verbreken van vertrouwen, maar over het blootleggen van de ware oorzaken, om degenen die eronder lijden te helpen zich te bevrijden van onterechte schuldgevoelens en weer helderheid te krijgen in hun keuzes.
De mythe van de « onbedoelde fout »
Het is gebruikelijk om excuses te horen zoals « Ik zag het niet aankomen » of « Het was een slechte beslissing ». Toch vereist het onderhouden van een parallelle relatie organisatie, constante aanpassingen en doelbewust dagelijks beheer. Niets hiervan is toeval. Dit besef is vaak essentieel om uit emotionele onrust te komen.
Twee naast elkaar bestaande emotionele realiteiten
Veel ontrouwe partners beweren zich nog steeds verbonden te voelen met hun echtgenoot. Deze vorm van samenleven berust op een psychologisch mechanisme dat cognitieve dissonantie wordt genoemd: het vermogen om iemands leven in compartimenten te verdelen om interne tegenstrijdigheden te vermijden. Dit leidt ertoe dat men de eigen daden minimaliseert en een verhaal construeert waarin persoonlijke verantwoordelijkheid wordt geminimaliseerd.
