Naarmate ik dichterbij kwam, werd mijn aandacht getrokken door bekende beelden: een glimlachende foto van mijn vader, foto’s uit een park in onze buurt, en een handgeschreven titel: « Een dag samen lezen. » Langzaam begon het voor mij te lijken dat hier niets verborgen was; Alles is zorgvuldig ontworpen.
Ze legden uit dat ze een vrijwilligersproject planden in een lokaal buurthuis—ze organiseerden leessessies voor jongere kinderen, en ze hoopten mijn vader en haar grootvader uit te nodigen om mee te doen.
Sinds zijn recente ziekte is hij stiller en ontmoedigder geworden, dus wilden ze hem iets geven om naar uit te kijken met een gevoel van doel en vreugde.
Het bestuur was geen chaos – het was een doordacht project vol schema’s, verantwoordelijkheden en creatieve ideeën.
Op dat moment maakte de angst in mij plaats voor trots en stille dankbaarheid.
Ik deed de deur open in de verwachting van interesse, maar zag in plaats daarvan mededogen, creativiteit en vrijgevigheid.
