Leren vertrouwen… langzaam
Het begin was moeilijk. Lucas sliep op de vloer, alsof hij bang was dat het bed zou verdwijnen. Hij noemde ons ‘Dokter’ en ‘Mevrouw’, alsof hij bang was dat we zouden weglopen als hij te veel van ons hield.
Op een avond, koortsig, fluisterde hij « Mama » en bood meteen zijn excuses aan. Camille stelde hem gerust met een zachte stem: liefhebben is nooit een fout. Het was het begin van een langzaam herstel.
