En toen – omdat het internet soms genade brengt – kwam de waarheid niet van een autoriteit, maar van een onbekende in reactie #437:
« Dat lijkt precies op de vulling van de lavendelkleurige beer van mijn kind. »
Een pauze. Een blik de kamer rond. Een stille observatie.
Daar, verscholen tussen het speelgoed, lag een geliefde knuffelbeer. Een klein naadje was losgeraakt. Uit de kern stroomde een zachte waterval van gedroogde lavendelbloemknopjes en zachte vulling – onschuldig, geurig en, in het verkeerde licht, ronduit sinister.
Mysterie opgelost. Angst verdwenen. Een collectieve zucht van verlichting op duizenden schermen.
