Op dat precieze moment begrijpt Léa het. Ze beseft dat het probleem niet alleen om een andere vrouw gaat, maar ook om respect, loyaliteit en het hele concept van het huwelijk. Blijven zou geen daad van moed zijn, maar verraad aan zichzelf. Dit huwelijk stortte niet in door een foto: het was al lange tijd aan het afbrokkelen, in de stiltes, de afwezigheden en de onuitgesproken woorden. De foto was slechts de aanleiding.
Léa bleef niet. Ze koos ervoor om te vertrekken, ondanks de angst, de twijfels en het onbekende. Niet uit woede, maar uit helderheid, want accepteren zou verraad aan zichzelf zijn geweest. Achteraf zegt ze het zelf: die foto bevrijdde haar. Het stelde haar in staat woorden te geven aan een gevoel van onbehagen dat ze had proberen te negeren en herinnerde haar aan iets essentieels: intuïtie is geen zwakte, maar een signaal, een waarheid die onmogelijk te negeren is als ze eenmaal is onthuld.
