‘Nee, controle,’ had ze geantwoord, met een kalme stem en een droge keel. ‘Ze hebben geen tijd.’
Een peloton soldaten lag vastgepind op de grond en werd vanuit drie richtingen onder vuur genomen. Het evacuatiekonvooi was uitgeschakeld door een geïmproviseerd explosief (IED) dat het voorste voertuig in een krater had veranderd. Versterkingen zouden over een uur arriveren. Ze hadden nog maar enkele minuten.
Ze was toch naar binnen gegaan.
Later, tijdens de nabespreking van de helmcamera-opnames in slow motion, mompelde iemand: « Dit ziet er nep uit. »
Maar dat was niet zo. De Apache had zich een weg gebaand door muren van lood, laag over het terrein vliegend, en was slechts kortstondig tevoorschijn gekomen om raketten met chirurgische precisie af te vuren. Gebouwen stortten in waar vijandelijke strijders zich hadden bevonden, maar op de een of andere manier bleef het steegje waar het vastgelopen peloton zich schuilhield intact.
Drieëntwintig soldaten waren levend uit die vuurzone gekomen.
Niemand, op een handjevol mensen na, wist dat ze daar was geweest.
