Hoofdstuk 4: De cockpit betreden
Terwijl ze naar de voorkant van het vliegtuig liep, keken alle passagiers toe.
Haar hartslag versnelde, de adrenaline keerde terug als een vonk waarvan ze dacht dat die lang geleden was gedoofd.
In de cockpit was de situatie gespannen. De gezagvoerder en de eerste officier zagen er uitgeput en bezorgd uit.
« Een deel van onze vluchtsystemen is uitgevallen, » legde de gezagvoerder uit. « De automatische piloot is twintig minuten geleden uitgevallen. We vliegen nu handmatig. »
Hij wees naar het radarscherm.
Mara boog zich voorover.
Er vloog nog een ander vliegtuig vlakbij – veel te dichtbij.
‘Hoe lang volgt het ons al?’ vroeg ze kalm.
« Ongeveer vijftien minuten. Geen transpondersignaal. Geen communicatie. Het komt overeen met onze snelheid en hoogte. »
Mara herkende het patroon meteen.
Dit was geen toeval.
Het was opzettelijk.
Hoofdstuk 5: Een verborgen dreiging
‘Heeft u contact opgenomen met de luchtverkeersleiding?’ vroeg ze.
‘Ja,’ antwoordde de kapitein. ‘Maar ze kunnen het niet op de radar zien. Ze denken dat ons systeem niet goed werkt.’
Mara bestudeerde het scherm aandachtig.
De positie van het vliegtuig was agressief – precies het soort positie dat bij militaire onderscheppingen wordt gebruikt.
‘Laten we visuele bevestiging krijgen,’ zei ze. ‘Schakel de externe camera’s in.’
Even later verscheen de videostream.
Tegen de donkere Atlantische hemel zweefde een gestroomlijnd vliegtuig vlakbij hun vleugel.
‘Dat is geen commercieel vliegtuig,’ zei Mara zachtjes.
“En het is absoluut niet vriendelijk.”
Plotseling klonk er een harde ruis uit de radio.
‘Vlucht 417, u bent van de koers afgeweken,’ klonk een koude stem. ‘Pas uw koers aan op de doorgegeven coördinaten.’
Mara greep de microfoon.
“Dit is een civiel vliegtuig op een lijnvlucht. Meld u onmiddellijk.”
Het antwoord kwam zonder aarzeling.
“Voldoe aan de regels… anders volgen de consequenties.”
