De kamer houdt opnieuw de adem in, een tweede stilte, zwaarder dan de eerste.
Valeria’s blik dwaalt berekenend rond, in een poging te bepalen wat minder kost: een verontschuldiging of het afblazen van de verloving.
Eindelijk draait ze zich naar je toe.
Haar glimlach is verdwenen.
Haar stem klinkt stijf.
« Het spijt me, » zegt ze, alsof ze zich verslikt in een woord dat ze nooit geoefend heeft.
Je laat haar er niet zomaar mee wegkomen.
« Waarvoor? » vraag je zachtjes, alsof je een kind leert benoemen wat ze kapot heeft gemaakt.
Valeria’s neusgaten verwijden zich.
« Vanwege… wat ik zei, » mompelt ze.
‘En?’, vraag je, met een vaste blik.
Ze kijkt naar de gasten, naar de camera’s die ze niet kan bedienen, naar de strakke gezichten van haar ouders.
‘Omdat ik jullie zo heb genoemd…’, zegt ze, haar stem trillend van schaamte.
Je knikt eenmaal.
Dan draai je je om naar Ana, die nog steeds trillend bij de servicedeur staat.
‘En naar haar,’ zeg je.
Valeria’s ogen worden groot alsof je haar hebt gevraagd te knielen.
Maar Mateo’s blik blijft onafgebroken op haar gericht.
Valeria’s schouders zakken een millimeter.
‘Het spijt me,’ zegt Valeria nauwelijks hoorbaar tegen Ana.
Ana knikt, met tranen in haar ogen.
Het is geen vergeving.
Het is overleven.
Rafaels gezicht staat strak.
Hij komt dichterbij en
zegt met gedempte stem: ‘Dit is nog niet voorbij.’
Je kijkt hem in de ogen en antwoordt zachtjes.
« Je hebt gelijk, » zeg je. « Het is nog maar net begonnen. »
Want precies op dat moment komt Andrés, uw juridisch adviseur, de lobby binnen met een map onder zijn arm, zijn haar nog nat van de regen buiten.
Hij kijkt niet naar de bloemen.
Hij kijkt niet naar de champagnetoren.
Hij kijkt recht naar u, dan naar de Serranos, en de sfeer verandert.
‘Mevrouw Roldán,’ zegt Andrés, ‘we hebben de onregelmatigheden gevonden waar u mij naar vroeg.’
Mateo draait zijn hoofd abrupt naar hem toe.
« Welke onregelmatigheden? » vraagt hij verward.
Andrés slaat de map open.
« Het bedrijf van Don Rafael heeft aanbetalingen voor evenementen teruggevorderd, » zegt hij helder en duidelijk.
« Meerdere locaties. Meerdere leveranciers. Een patroon. »
Hij pauzeert en kijkt Rafael aan.
« En hij probeerde twee weken geleden hetzelfde met de aanbetaling van Mar Azul. »
Rafaels gezicht wordt wit.
Carmens ogen worden groot.
Valeria’s mond valt open van ongeloof.
Mateo laat zijn champagneglas langzaam zakken, alsof zijn hand het vieren niet meer vertrouwt.
‘Jullie wilden ons bestelen,’ zeg je zachtjes.
Rafael herstelt snel, want mannen zoals hij beoefenen herstel als een sport.
« Dit is onzin, » snauwt hij. « Een administratieve fout. »
Andrés geeft geen kik.
« We hebben ook beelden, » zegt hij. « Van uw kantoorvergadering met de bankier. Waarin u bespreekt hoe u ‘de locatie onder druk kunt zetten’ door te dreigen met reputatieschade. »
Er klinkt opnieuw een gemurmel, dit keer scherper, alsof mensen de smaak van een schandaal te pakken hebben.
Rafael kijkt om zich heen en beseft dat de menigte niet langer zijn publiek is.
Het zijn potentiële getuigen.
Mateo draait zich naar Valeria om, zijn stem hol.
‘Wist je dat?’ vraagt hij.
Valeria’s blik schiet naar haar ouders, en dan weer terug naar Mateo.
