Je hangt een kleine windgong aan de veranda.
Hij zingt zachtjes als de lucht beweegt, een geluid dat voelt alsof het huis met je meeademt.
Je gaat niet zomaar snel verder.
Je gaat langzaam, bewust en doelgericht vooruit en leert het verschil tussen liefde en toegang.
Je leert dat familie niet betekent dat je bloed met iemand deelt.
Familie is wie je niet verraadt terwijl je iets aan het opbouwen bent.
En op een dag, maanden later, ontvang je een brief.
Zonder afzender.
Binnenin zit één enkele echofoto.
Op de achterkant staan, in Maya’s handschrift, twee woorden: « Het spijt me. »
Je staart er lang naar.
Niet omdat het je geneest.
Maar omdat het iets bevestigt wat je al wist.
Ze had geen spijt toen ze dacht dat ze gewonnen had.
Nu ze verloren heeft, heeft ze er wel spijt van.
Je legt de foto in een lade, niet als aandenken, maar als herinnering.
Daarna doe je de lade op slot.
Je stapt je veranda op, ademt de avondlucht in en laat het huis zich om je heen nestelen als een belofte die je aan jezelf hebt gedaan.
Dit is nu je permanente thuis.
Niet omdat een man jou heeft uitgekozen.
Omdat je voor jezelf hebt gekozen.
HET EINDE
