Want wat hij hen had gegeven was slechts een maaltijd.
Maar wat zij hem hadden gegeven…
Dat was iets wat hij niet wist hoe hij moest kopen.
Die nacht keerde Augusto niet terug naar zijn lege landhuis.
Hij reed lange tijd rond, de stadslichten flitsten voorbij, totdat één gedachte zich helder in zijn hoofd nestelde, simpel en onontkenbaar.
Jarenlang had hij meer nagestreefd.
Meer geld.
Meer succes.
Meer controle.
Maar wat hij in die kleine keuken had gevonden…
was genoeg.
En soms…
heb je maar vijf minuten nodig…
om iemand eraan te herinneren wat er echt toe doet.
