Wie had ooit kunnen vermoeden dat een simpele sepiafoto, verborgen in een archiefdoos, een geheim zou bevatten dat 150 jaar vergetelheid aan het licht zou brengen? Op het eerste gezicht toont de foto slechts een gezin dat plechtig poseert voor een houten achtergrond, zoals zoveel andere naoorlogse portretten. Maar op een dag bekijkt een historicus het handje van een klein meisje met andere ogen… en alles verandert: deze onopvallende afbeelding transformeert in een ontroerend getuigenis van veerkracht en herwonnen vrijheid.
Een simpele familiefoto… zo lijkt het.
In Richmond, Virginia, sorteert Dr. Sarah Mitchell, specialist in historische archieven, een doos met het opschrift « Onbekende gezinnen, 1870-1875 ». Tussen de foto’s valt één portret haar op: een echtpaar omringd door vijf kinderen, allemaal gekleed in hun mooiste kleren, vastgelegd in de ietwat plechtige ernst die kenmerkend is voor de lange belichtingstijden van die tijd.
Aanvankelijk classificeert ze de foto als een ‘eenvoudig’ familieportret uit 1872. Niets wijst op de naam of het adres van dit Afro-Amerikaanse gezin. Maar iets in hun blikken verontrust haar: een stille kracht, alsof elk individu, van de vader tot het jongste kind, veel meer bezat dan alleen een statische pose.
Een kinderhand die een ander verhaal vertelt.
