Het hele dorp was verbijsterd toen een zeventigjarige man op zijn oude motor naar huis reed met een vrouw die veertig jaar jonger was dan hij – en haar kalm voorstelde als zijn vrouw. 
Maar slechts enkele dagen later gebeurde er iets dat iedereen opnieuw schokte. 
Die middag galmde het vertrouwde geratel van een oude motorfiets over de stoffige weg, een geluid dat niemand in jaren had gehoord. Mensen gluurden om hun hekken heen, iemand bleef even staan bij de waterput, en Baba Nina zette zelfs haar emmer neer – ze herkende de motor meteen.
Het was Stepan.
Hij was al zeventig. Sinds zijn vrouw was overleden, had hij zich van iedereen teruggetrokken – hij sprak nauwelijks, droeg steeds dezelfde versleten jas en verwaarloosde zelfs de meest eenvoudige reparaties. Zijn dak lekte elk voorjaar, het hek stond scheef en onkruid had zijn tuin overwoekerd.
Maar wat het dorp werkelijk versteld deed staan, was niet dat hij weer op zijn motor reed.
Het was de vrouw die achter hem zat.
Ze zag eruit alsof ze dertig was, gekleed in een blauwe jurk met madeliefjesprint, en hield zich aan hem vast alsof het de normaalste zaak van de wereld was. De fiets kwam langzaam sputterend voort, soms moesten ze hem met hun voeten duwen alsof de motor zelf moe was.
Tegen de tijd dat ze voor Stepans huis stopten, hadden zich al buren langs de hekken verzameld.
