Een van de vele paradoxen in de klassieke geneeskunde is de houding ten opzichte van hypothyreoïdie, een ziekte die beter bekend staat als het syndroom van Hashimoto. Deze ziekte, net als vele andere, werd als ongeneeslijk beschouwd. Te midden van de vele mensen die blindelings instemden met het behandelprotocol en zichzelf veroordeelden tot een levenslange therapie, bevindt zich ook een kleinere, maar toch aanzienlijke groep mensen die het heft in eigen handen namen, zelf gingen nadenken, zich bewapenden met feiten en nieuwe kennis – en nu zijn er alleen nog maar mensen die ooit het probleem van Hashimoto hadden. Nu zijn ze kerngezond.
Geschreven door: Dr. Dino Tomić, voor het tijdschrift Svjetlost – Zagreb, 17.11.2014.
Als arts met een lange carrière moet ik één ding vaststellen: het onderwijssysteem loopt achter op de technologie, laat staan op de duizelingwekkende ontwikkeling van het menselijk bewustzijn met nieuwe perspectieven op alle aspecten van het leven, inclusief de menselijke gezondheid. We krijgen nog steeds jonge artsen die denken (en helaas ook werken) zoals hun collega’s jaren geleden. Het resultaat hiervan is een zee van ontevreden patiënten die van de ene plek naar de andere zwerven in de hoop een oplossing voor hun gezondheidsproblemen te vinden. Helaas beseffen de meesten al snel dat ze dit niet zullen kunnen vinden binnen het kader van de klassieke geneeskunde, die de laatste jaren steeds meer in crisis verkeert. De meesten van ons weten al lang dat de klassieke geneeskunde zich bezighoudt met symptomen en niet met de oorzaken van ziekte, dat ze zich richt op individuele organen of systemen en niet op de persoon als geheel. Dat ziekte wordt beschouwd op chemisch niveau en niet op een hoger niveau waar de ziekte zich daadwerkelijk manifesteert. Bovendien worden chemische stoffen gebruikt voor (relatief gezien) ‘behandeling’, waarvan we ook weten dat ze catastrofale bijwerkingen hebben op de menselijke gezondheid. Het hoogtepunt van dit alles is dat een groot aantal ziekten en aandoeningen simpelweg ongeneeslijk wordt verklaard, waardoor mensen veroordeeld worden tot een leven lang medicatie zonder hoop op een betere toekomst. Helaas berust de meerderheid, door gebrek aan informatie, in deze situatie en belandt in een vicieuze cirkel waaruit geen ontsnapping mogelijk is.
We worden niet geboren om ziek te zijn.
Een van de vele paradoxen in de klassieke geneeskunde is de houding ten opzichte van hypothyreoïdie, een ziekte die beter bekend staat als het syndroom van Hashimoto. Deze ziekte, net als vele andere, is ongeneeslijk verklaard. Voordat ik enkele feiten over de aanpak van deze ziekte presenteer, moet ik erop wijzen dat er, te midden van de vele mensen die blindelings instemden met het behandelprotocol en zichzelf veroordeelden tot een levenslange therapie, ook een kleinere, maar toch aanzienlijke groep mensen is die het heft in eigen handen namen, zelf gingen nadenken, zich verdiepten in feiten en nieuwe kennis – en die nu alleen nog maar mensen hebben die ooit het probleem van Hashimoto hadden. Nu zijn ze kerngezond.
Wanneer ik lezingen geef of een grote groep mensen toespreek, stel ik heel vaak de vraag: « Heb je er ooit over nagedacht wat er met je is gebeurd? Als je vijf of tien jaar terugkijkt, herinner je je een vrolijk, opgewekt en gezond persoon die elke ochtend met een glimlach op zijn gezicht wakker werd. In zo’n korte tijd is die glimlach vervangen door een uitdrukking van pijn en lijden, en sommigen worden nu vermoeider wakker dan toen ze naar bed gingen, zonder de wil en de kracht om aan een nieuwe dag te beginnen. Wat is de oorzaak hiervan? » We zijn niet geboren om ziek, ongelukkig en onbemind te zijn. Dus als we de oorzaak vinden die tot onze huidige toestand heeft geleid, zullen we van al het lijden verlost zijn.
