Ze zuchtte. ‘Hij wil een huis. Kinderen. Stabiliteit. Dat kost geld. En jij bent… nog steeds aan het opbouwen. Heb je er al over nagedacht hoe jij daaraan kunt bijdragen? Hoe jouw toekomst eruitziet?’
Ik glimlachte alsof het een beetje pijn deed. « Elke dag. Ik probeer het. Maar ja, het zal nog wel even lastig worden. »
Ze aaide mijn hand met moederlijke compassie.
« We willen gewoon niet dat hij meer dan zijn eerlijke deel draagt, » zei ze.
Bericht ontvangen.
Je bent een last.
Trek onze jongen niet naar beneden.
Tijdens de autorit terug naar mijn appartement – mijn bescheiden, zorgvuldig uitgekozen appartement met één slaapkamer, niet mijn penthouse – bood Adrien zijn excuses aan.
« Ze kunnen erg intens zijn, » zei hij. « Ze hebben al eerder gezien hoe mensen misbruik van ons maakten. Ze maken zich gewoon zorgen. »
‘Ik snap het,’ zei ik, en ik meende het.
Want onder de neerbuigende houding en het slechte acteerwerk schuilde angst. Daar was ik van overtuigd.
Ik vond het gewoon niet prettig hoe ze het aanpakten.
De act ging de volgende twee weken door.
Mitchell voegde me toe op Instagram. Ik zag hoe hij screenshots maakte van mijn berichten over « een goede deal vinden bij Goodwill » en « maaltijden voorbereiden met een beperkt budget ».
Veronica nodigde me uit voor de lunch in een goedkoop café en bleef maar dingen zeggen als: « Ik wou dat ik me een duurdere salade kon veroorloven, » en « Ooit, als ik mijn leningen ooit heb afbetaald… »
Ik droeg basic kleding van Target. Ik reed in mijn tien jaar oude reserveauto. Ik klaagde over mijn huisbaas.
Ze vonden het fantastisch.
Telkens als ik over financiële problemen sprak, ontspanden ze.
Elke keer als ik zei dat ik laat moest werken, keken ze me fronsend aan.
Het hoogtepunt was allemaal Adriens verjaardag.
Zijn « arme » familie hield een kleine bijeenkomst in het gehuurde huis. Pizza. Zelfgemaakte taart. Ballonnen van de dollarwinkel.
Ik heb zijn cadeau meegenomen.
Een eerste editie in hardcover van zijn favoriete boek. Hij had terloops gezegd dat het op zijn verlanglijstje stond voor « ooit ».
Ik had er 12.000 dollar voor betaald op een veiling.
Ik heb het boek opnieuw laten inbinden in een versleten kaft en er een sticker van 20 dollar van een tweedehands boekhandel op geplakt.
‘Gevonden in een opruimingsbak,’ zei ik toen hij het openmaakte. ‘Wat een geluk.’
Hij straalde alsof ik hem een originele Rembrandt had overhandigd.
