João Gouveia hield een massief gouden pen vast, die precies drie millimeter boven de grond zweefde om het meest lucratieve contract van zijn hele carrière te ondertekenen, toen de wereld om hem heen plotseling stilstond.
Hij zat aan de hoofdtafel van Luzes, het meest exclusieve en elitaire restaurant in de wijk São Raimundo in Manaus. Om hem heen wachtten drie vastgoedmanagers vol spanning op zijn handtekening ter ondertekening van een transactie van veertig miljoen reais. Alles leek tot in de puntjes verzorgd op die vochtige avond in de hoofdstad van het Amazonegebied. João’s marineblauwe pak was onberispelijk, op maat gemaakt door gerenommeerde kleermakers en hij droeg het zonder stropdas om de absolute macht uit te stralen van een 32-jarige man die de stad met ijzeren hand en een onwrikbare strategische visie had veroverd.
Zijn houding was die van een koning die zijn territorium beheerste. Hij was de man die altijd won, de zakenman die de grootste vernedering van zijn persoonlijke leven had overwonnen om een onaantastbare stadslegende in Noord-Brazilië te worden. Zijn blik, gewoonlijk koud en berekenend, dwaalde slechts een seconde af van het papier dat op het witte linnen tafelkleed lag. En precies op dat moment zag hij haar. De impact was zo hevig dat het leek alsof alle zuurstof in één keer uit zijn longen werd gezogen. Het was alsof hij met tweehonderd kilometer per uur tegen een betonnen muur botste.
Op ongeveer vijftien meter afstand, in het minder verlichte gedeelte van de luxueuze hal, was een vrouw een tafel aan het schoonmaken. Het contrast was bijna grotesk, een visuele belediging voor de elegantie van de omgeving. Te midden van de gouden tinten van het decor, het geïmporteerde marmer en het fijne kristal, droeg die vrouw een schreeuwerig oranje schoonmaakuniform, gemaakt van goedkope en zichtbaar versleten stof, met vuile witte kragen. Ze was volkomen misplaatst in die wereld van rijkdom. Maar het was niet het uniform dat João Gouveia verlamde. Het was zíj. Valéria Mendes. Zijn ex-vrouw.
De pen gleed uit João’s vingers en viel met een droge knal op de glazen tafel, waardoor het miljoenendocument een dikke zwarte inktvlek kreeg. Een van de directieleden, die de plotselinge verandering opmerkte, fronste zijn wenkbrauwen en vroeg of alles in orde was. João antwoordde niet. Hij knipperde niet, hij haalde nauwelijks adem. Zijn donkere ogen waren gefixeerd op die vrouw in de verte. Zijn geest, getraind om complexe cijfers en marktstrategieën in een fractie van een seconde te verwerken, bezweek onder het irrationele beeld dat zich voor hem ontvouwde.
