Ze had hem verteld dat ze haar routine zat was, dat ze iemand beters had gevonden, een Europese erfgenaam die tijd voor haar had, en dat ze was vertrokken, zogenaamd om een luxueus leven in Parijs te leiden. João koesterde bijna een jaar lang een diepe haat, slikte het gif van het verraad door en verdronk zijn pijn in uitputtend werk, totdat hij zichzelf transformeerde in een staalmagnaat, verstoken van gevoelens.
De vrouw op vijftien meter afstand bevond zich echter niet in Parijs. Ze was niet overladen met designjuwelen en droeg geen haute couture. Valeria was verwoed, bijna oncontroleerbaar, bezig het hout van een tafel te wrijven met een vochtige doek, alsof haar leven ervan afhing om een onzichtbare vlek te verwijderen. Haar lichtbruine haar, dat eerst in perfecte golven over haar schouders viel, was nu in een rommelige paardenstaart gebonden. Haar lichte huid was rood van de lichamelijke inspanning en de meedogenloze hitte van de stad. Dikke zweetdruppels liepen over haar voorhoofd en nek. Ze zag er ongelooflijk bleek uit, met dieppaarse donkere kringen onder haar ogen, haar blik gericht op de vloer, alsof haar ziel volledig gebroken was.
Op dat moment draaide Valéria zich opzij om de andere kant van de tafel te bereiken, en João’s hart stond even stil, een seconde die eeuwig leek te duren. Onder dat verstikkende, grove oranje uniform was Valéria’s buik enorm, rond en zwaar. Het was een vergevorderde zwangerschap, minstens acht maanden. Het getrainde brein van de zakenman maakte de rekensom met de snelheid van een wrede zweepslag: negen maanden sinds de scheiding. Een schril gefluister ontsnapte uit zijn keel, een stille ontkenning van wat zijn eigen ogen zagen. De eerste schok maakte plaats voor een storm van verwarring en diepe paniek. Wat gebeurde er? Waar was de miljonair-minnaar? En bovenal begon een duister en elektriserend vermoeden aan zijn ziel te knagen, dat aankondigde dat het ijzige imperium dat hij had opgebouwd op het punt stond te worden verteerd door de vlammen van een verwoestende waarheid.
De advocaat aan de overkant van de tafel, gealarmeerd door de doodse bleekheid op het gezicht van de zakenman, probeerde opnieuw zijn aandacht te trekken. João sprong op en duwde de eikenhouten stoel, die met een hard gekraak over de marmeren vloer tikte en nieuwsgierige blikken van de tafels om hem heen trok. Het contract interesseerde hem niet, noch de veertig miljoen, laat staan zijn onberispelijke reputatie. Al het rumoer van het luxe restaurant, het geklingel van kristallen glazen en het ingetogen gelach van de elite, verdween en maakte plaats voor een gedempt gezoem.
