Weinig vrienden hebben, of je vriendenkring in de loop der tijd zien krimpen, kan een gevoel van onbehagen oproepen. We vragen ons af wat er mis is, we vergelijken onszelf met anderen, we twijfelen aan onszelf. Toch zou deze vaak gevreesde situatie een veel genuanceerdere werkelijkheid kunnen verbergen. Wat als deze schijnbare eenzaamheid geen leegte is, maar een ruimte in een transformatieproces? Een discrete, soms ongemakkelijke periode, maar wel een die diepgaand onthult wat er in ons gaande is.
Weinig vrienden hebben: een veelvoorkomend probleem.
In onze hyperverbonden samenleving wordt het aantal relaties vaak verward met de rijkdom van iemands sociale leven. Weinig vrienden hebben kan daarom worden ervaren als een persoonlijk falen, of zelfs als een gebrek aan openheid naar anderen. Veel mensen ervaren dit in stilte, met een vleugje schaamte of schuldgevoel, alsof ze iets essentieels hebben gemist.
Deze opvatting verdient echter kritische beschouwing. Volgens psychoanalyticus en schrijver Gabriel Rolón is het hebben van weinig vrienden niet automatisch een teken van relatieproblemen. Integendeel, het kan een innerlijke reis weerspiegelen, een periode van heroriëntatie en persoonlijke rijping.
