Er zijn ontroerende, bijna heilige momenten die de wetenschap moeilijk kan verklaren. Onder hen een gebaar dat vaak wordt herhaald in de verhalen van palliatieve zorgmedewerkers: veel patiënten hijgen, vlak voor hun laatste adem, langzaam hun armen omhoog, alsof ze een onzichtbare aanwezigheid begroeten.
Intrigerend, troostend, soms zelfs rustgevend voor dierbaren… Deze beweging roept diepgaande vragen op. Wat betekent het? Is het een neurologische reactie, een spirituele roep, of een laatste gebaar van liefde?
-
Een drang naar het « hiernamaals »?
In hun laatste momenten fluisteren sommige patiënten vertrouwde namen, glimlachen zachtjes of staren met een tedere blik naar een onzichtbare plek. Velen zeggen dat ze een overleden dierbare zien, een spiritueel figuur, of een welwillend licht voelen.
Hartverscheurende uitdrukkingen zoals:
« Ze zijn hier. »
« Ik ga naar huis. »
« Ik zie het, mam. »
Deze getuigenissen, hoewel subjectief, geven dit gebaar een bijna mystieke betekenis.
-
Een reactie van de hersenen… of een laatste impuls van het hart?
Vanuit medisch oogpunt suggereren sommigen dat deze bewegingen veroorzaakt kunnen worden door onvrijwillige neurologische reacties. Een daling van zuurstof, chemische veranderingen in de hersenen of hallucinaties kunnen de oorzaak zijn.
