Ze hield haar adem in.
Verward bleef ze zoeken. Oude e-mails. Vergeten mappen. En toen vond ze het: een bericht dat ze nooit had geopend. Een brief van haar zus, verzonden enkele dagen voor haar dood.
De woorden waren rauw, ongepolijst. Haar zus gaf toe dat de affaire een vreselijke vergissing was geweest, voortgekomen uit eenzaamheid en onzekerheid. Ze schreef dat ze talloze keren haar excuses had aangeboden, maar de moed had gemist om Mara’s stilte onder ogen te zien. En toen kwam de zin die Mara volledig verlamde:
Het kind dat ze tijdens de bevalling ter wereld bracht, was niet van Mara’s echtgenoot.
Het verraad dat Mara vijftien jaar lang met zich meedroeg – zo zwaar dat het haar hele leven had bepaald – was niet wat ze had gedacht.
