Je zet het dienblad voorzichtig neer op de dichtstbijzijnde tafel.
Je kijkt Henri kalm in de ogen.
‘Bonsoir, Henri,’ zeg je zachtjes.
Henri trekt zijn wenkbrauwen een fractie omhoog, een stille vraag: Nu?
Je knikt één keer.
‘Ja,’ antwoord je.
Laurent strompelt naar voren.
‘Wat is dit?’ vraagt hij, met een trillende stem. ‘Waarom ben je— zij is— zij is gewoon—’
Henri draait zich eindelijk om naar Laurent, en in die ene blik voelt Laurent zich kleiner dan hij zich ooit in zijn leven heeft gevoeld.
‘Laurent Dubois,’ zegt Henri kalm. ‘Vicepresident verkoop voor Frankrijk, klopt dat?’
Laurent slikt, wanhopig verlangend dat de grond weer vast wordt.
‘Ja,’ zegt hij snel. ‘Ja, meneer. En ik vind het een eer dat u gekomen bent. Mijn partner en ik—’
Hij gebaart naar Camille.
Camille knijpt in zijn arm en forceert een glimlach.
Henri’s blik glijdt naar de smaragden halsketting van Camille.
Een koude rilling trekt over zijn gezicht.
Dan kijkt hij je aan.
‘Mevrouw,’ zegt hij kalm, ‘zal ik doorgaan?’
Je knikt opnieuw.
‘Ga je gang,’ zeg je.
Henri pakt een map van een van de advocaten achter hem en opent die.
« In opdracht van de raad van bestuur, » kondigt Henri aan, zijn stem galmt door de salon, « ben ik hier om de controlerende aandeelhouder en president van Horizon Global Holdings formeel te erkennen. »
Hij pauzeert even en laat het gewicht oplopen.
‘Éléonore Morel’, zegt hij, ‘aanwezig.’
De kamer vult zich met gefluister.
Iemand lacht nerveus, alsof hij het niet kan bevatten.
Laurent zet een stap achteruit.
‘Dat is onmogelijk,’ stottert hij. ‘Ze werkt niet. Ze… ze is mijn vrouw.’
Je kantelt je hoofd een beetje.
‘Was’, corrigeer je zachtjes.
Laurent beweegt zijn mond, maar er komt geen geluid uit.
Camille kijkt wild om zich heen.
Henri vervolgt, koelbloedig en precies.
« Daarnaast, » zegt hij, « heeft Horizon Global Holdings, na een interne audit, een onmiddellijk onderzoek ingesteld naar de heer Laurent Dubois wegens misbruik van positie, valse voorstelling van zaken en misbruik van bedrijfsmiddelen. »
Laurents gezicht wordt grauw.
‘Wat?’ fluistert hij.
Henri slaat een bladzijde om.
« Bedrijfsgelden gebruikt voor persoonlijke aankopen, » leest hij voor. « Waaronder sieraden die overeenkomen met de beschrijving van een erfstuk van mevrouw Morel. »
Henri’s blik glijdt naar Camille’s nek.
Camille grijpt instinctief naar de smaragden.
Je stapt kalm naar voren.
‘Camille,’ zeg je zachtjes, ‘die ketting behoort tot mijn familie.’
Camille’s glimlach trilt.
