‘Dat is nou juist het probleem,’ zeg je zachtjes. ‘Je waardeert iets pas als het een prijs heeft.’
Laurents ogen vullen zich met paniek.
‘Je kunt me niet met lege handen achterlaten,’ fluistert hij.
Je kantelt je hoofd.
‘Je wilde dat ik met lege handen wegging,’ antwoord je kalm. ‘Weet je nog? Met een uniform. Met schaamte.’
Je haalt adem.
‘Ik zal je niet vernietigen,’ zeg je. ‘Ik zal niet zoals jij worden.’
Laurents gezicht vertrekt, een sprankje hoop flakkert op.
Maar dan ga je verder.
‘Ik zal je gewoon uit mijn leven verwijderen,’ besluit je. ‘En je de consequenties laten dragen van wat je hebt gedaan.’
Henri stapt naar voren en wenkt de beveiliging.
Laurent deinst achteruit.
‘Nee,’ snauwt hij, de woede weer opvlammend in een laatste poging om zichzelf te beheersen. ‘Dit is mijn huis!’
Je knippert één keer met je ogen.
Dan zeg je de zin die hem afmaakt.
‘Dit huis,’ corrigeer je zachtjes, ‘is eigendom van een familietrust van de familie Morel.’
Laurents mond gaat open en sluit zich vervolgens weer.
Er ontsnapt hem een geluid, half gelach, half verstikking.
Hij kijkt om zich heen naar de gasten, die hem plotseling niet meer aankijken.
Want nu ziet iedereen hem.
Niet als een veelbelovende leidinggevende.
Als een man die probeerde een koningin dienbladen te laten dragen.
De beveiliger begeleidt Laurent naar de deur terwijl hij protesteert, zijn stem verheffend en trillend.
Camille volgt, snikkend, met uitgelopen mascara, de glamour verdwijnt en maakt plaats voor paniek.
Als de deuren achter hen dichtgaan, blijft de ruimte als het ware bevroren.
Henri draait zich weer naar je toe en maakt een lichte buiging.
‘Mevrouw de voorzitter,’ zegt hij, ‘de raad wacht op uw verklaring.’
Je kijkt de salon rond, naar de gezichten van degenen die toekeken hoe je vernederd werd en niets zeiden.
Je haalt de dienstmeisjeshoofdband uit je haar en legt hem op tafel alsof het een voorwerp uit een vorig leven is.
Strek vervolgens je schouders.
‘U kunt de raad van bestuur vertellen,’ zegt u kalm, ‘dat Horizon lang genoeg geduldig is geweest.’
Henri knikt.
‘En uw gasten?’ vraagt hij zachtjes.
Je kijkt naar hen, de collega’s, de opportunisten, de stille getuigen.
