Het restaurant op de bovenste verdieping van zijn gebouw was bedoeld als een elegante plek, een plaats waar deals werden gesloten en feesten werden gevierd, maar die dag voelde het anders aan. De gesprekken verstomden toen mensen de meisjes opmerkten, niet wetend of ze moesten glimlachen of wegkijken.
De drieling bleef dicht bij elkaar.
Nog steeds.
Stil.
Daniel keek op zijn telefoon; hij was al te laat voor een vergadering die hij niet kon uitstellen. Hij knielde naast hen neer en verzekerde hen met zachte stem dat hij snel terug zou zijn. Hij gaf elk van hen een kus op het voorhoofd en stond toen op.
Hij vroeg het personeel om hen een paar minuten in de gaten te houden.
Voordat iemand kon reageren, stapte een jonge serveerster naar voren.
Haar naam was Maya.
Ze aarzelde geen moment.
Ze zei simpelweg dat ze bij hen zou blijven.
Daniel bekeek haar even aandachtig, zoals een vader doet wanneer hij iemand het allerbelangrijkste toevertrouwt. Er was iets in haar uitdrukking dat kalm, vastberaden en oprecht aanvoelde.
Hij knikte.
Vervolgens liep hij weg.
Halverwege de lift keerde hij plotseling om.
En wat hij zag, deed hem verstijven.
Maya probeerde de meisjes niet te vermaken of de stilte met woorden te vullen. Ze was op hun niveau gehurkt, haar bewegingen langzaam, haar aanwezigheid zachtaardig. Uit haar zak haalde ze een kleine teddybeer tevoorschijn en legde die voorzichtig op tafel.
De meisjes reageerden onmiddellijk.
Niet op een beleefde manier.
Niet voorzichtig.
Maar wel met oprecht enthousiasme.
Toen deed Maya iets waar niemand anders aan had gedacht.
