Ik stelde me altijd voor dat ons tiende jubileum perfect zou zijn — kaarslicht, gelach, een betekenisvolle uitwisseling van cadeaus die liet zien hoe ver we samen waren gekomen. Ik heb maandenlang gespaard om mijn man het horloge te kopen waar hij altijd van had gedroomd, terwijl ik me de vreugde op zijn gezicht voorstelde als hij het opende. Toen hij me een klein plastic flesje parfum teruggaf, zonk mijn hart stilletjes weg. Het zag er goedkoop uit, het soort ding dat je impulsief bij een tankstation zou pakken. Ik glimlachte toch, terwijl ik probeerde mijn teleurstellingen te verbergen
Het ging niet om de prijs, maar om het schijnbare gebrek aan nadenken dat ik me voorstelde dat het het vertegenwoordigde. Die nacht, nadat hij in slaap was gevallen,
Ik stopte het parfum in een lade en zei tegen mezelf dat ik het nooit zou dragen.
Ik had geen idee dat het het meest betekenisvolle cadeau zou worden dat hij me ooit zou geven. Drie weken later,
Hij was weg. Geen waarschuwing, geen tijd om voor te bereiden, alleen een telefoontje dat mijn wereld op duizeling zette. In de dagen die volgden, zwierf ik als een geest door ons huis
