‘Je doet alsof je me wilt,’ zegt ze simpelweg.
‘En je doet alsof je niet bang voor hem bent.’
Je hartslag slaat over bij het woord ‘willen’.
Je hebt Elise stiekem altijd al gewild, op manieren die je nooit aan jezelf hebt toegegeven, want je baas willen is als de maan willen.
Het maakt niet uit. Het verandert het tij niet. Je voelt je er alleen maar dwaas door.
Maar nu vraagt Elise je om dat gevoel als wapen in te zetten.
Om het zichtbaar te maken.
Je haalt diep adem.
« Goed, » zeg je. « We doen het. »
Dan voeg je eraan toe: « Maar je hebt me het meest waardevolle dat je hebt beloofd. »
Elise kijkt haar met samengeknepen ogen aan.
‘Je zult het wel snappen,’ zegt ze.
‘Niet later,’ antwoord je zachtjes.
‘Vanavond vertel je me tenminste wat het is.’
Elise houdt je blik vast.
Dan, zachtjes: ‘Het horloge van mijn moeder is het symbool. Het echte is… mijn vertrouwen.’
Haar stem wordt gespannen. ‘Ik geef het niet zomaar weg.’
Je voelt een innerlijke kalmte.
« Doe het dan niet, » zeg je.
« Leen het me voor één nacht. »
Je biedt je arm aan.
Elise haakt de hare erdoorheen alsof ze het al honderd keer gedaan heeft, en jij loopt terug het feest in alsof je er middenin thuishoort.
Je voelt blikken zich omdraaien.
Je voelt gefluister oplaaien.
En je voelt hoe Álvaro’s aandacht scherper wordt als een mes.
Je loopt met een zelfverzekerde tred, zoals je die alleen maar voor de spiegel hebt geoefend, op Ernesto Varela af.
Ernesto kijkt op, verrast Elise naast je te zien staan, en nog meer verrast haar glimlach.
Niet een echte glimlach, maar een geacteerde.
‘Elise,’ zegt Ernesto. ‘En… Julián, toch?’
‘Dat ben ik,’ antwoord je, terwijl je je hand uitsteekt.
Ernesto schudt je hand, afgeleid, want zijn aandacht is al op Elise gericht.
‘Elise,’ zegt Ernesto, ‘de Duitsers vroegen naar je.’
Elise kijkt even naar het Duitse klantenteam.
‘Natuurlijk waren ze dat,’ zegt ze kalm.
Dan kantelt ze haar hoofd. ‘Maar eerst wil ik jullie aan iemand voorstellen.’
Ze gebaart naar je.
« Mijn vriend, » zegt ze, dit keer luider.
Je voelt je maag omdraaien.
Aan de andere kant van de kamer draaien een paar mensen zich nu ook helemaal om.
Een vriendje is goud waard voor de roddelpers, vooral als de vrouw in kwestie bekendstaat om haar ijskoude karakter.
Ernesto trekt zijn wenkbrauwen op.
« Nou, » zegt hij, geamuseerd, « dat is… nieuw. »
‘Het is niet nieuw,’ antwoordt Elise. ‘Het is alleen privé.’
Je hart bonst in je keel.
Nu moet je het tweede deel van het toneelstuk opvoeren: bewijzen dat je geen medeplichtige bent.
Je draait je met een kalme glimlach naar Ernesto.
‘Ik wilde het al een tijdje met je hebben,’ zeg je.
‘Over het Duitse contract.’
Ernesto’s gezichtsuitdrukking verandert lichtjes.
« Oh? » zegt hij.
Je houdt je toon vriendelijk.
« Het herziene risicomodel, » zeg je, « het model dat ons ervan weerhield om de verkeerde resultaten te leveren. »
Je laat de zin net lang genoeg in de lucht hangen. « Ik heb dat ontwikkeld. En ik wil graag bespreken hoe dat soort werk wordt erkend. »
Elise klemt haar vingers stevig om je arm.
Geen waarschuwing.
Steun.
Ernesto bestudeert je, zijn interesse flakkert op.
« Je bent vanavond wel erg brutaal, » zegt hij.
‘Ik ben het zat om onzichtbaar te zijn,’ antwoord je, en die woorden verrassen je zelfs, omdat ze waar zijn.
Dan kijk je Elise aan alsof zij de reden is dat je zo dapper bent.
‘En ik ben in de stemming om te stoppen met genoegen te nemen met kruimels.’
Ernesto glimlacht, nieuwsgierig.
« We praten erover, » zegt hij.
Dan kijkt hij naar Elise. « Tot later. »
‘Vanavond,’ zegt Elise beleefd maar vastberaden.
Ernesto lacht weer, maar je ziet dat hij nu wel oplet.
Je voelt het verschuiven: het machtsevenwicht.
Niet helemaal.
Maar genoeg.
Dan verschijnt Álvaro naast je als een schaduw met parfum.
‘Ernesto,’ zegt hij hartelijk, alsof ze vrienden zijn, ‘ik wist niet dat je hier nog was.’
Zijn blik glijdt naar jou. ‘En ik zie dat de assistent een schijnwerper heeft gevonden.’
Je glimlacht.
« Ik zit vol verrassingen, » zeg je.
Álvaro’s ogen vernauwen zich.
‘Elise,’ zegt hij, terwijl hij je opnieuw negeert. ‘Even iets.’
Elise verstijft, maar je geeft haar geen kans om te bewegen.
Je buigt je voorover en kust haar.
Het is niet zachtzinnig.
Het is niet aarzelend.
Het is kort en bondig, meer een constatering dan een vraag.
