Het feestgedruis houdt niet op, maar in jouw kleine hoekje wordt alles stil.
Je voelt Elise even verstijven, en dan, tot je verbazing, glijdt haar hand langs je nek omhoog en houdt je daar vast.
Als je je van haar afwendt, fonkelen Elises ogen.
Niet van romantiek,
maar van adrenaline.
Álvaro’s gezicht verandert.
Het is subtiel, maar je ziet het.
Het moment waarop hij beseft dat dit geen gerucht is dat hij met een telefoontje de kop in kan drukken.
Dit is een scène, en hij haat het om degene te zijn die toekijkt in plaats van te regisseren.
‘Dat,’ zegt Álvaro met gedempte stem, ‘was… theatraal.’
Elise glimlacht.
« Ja, » zegt ze.
« En je hebt een hekel aan theater waar je niet voor betaald hebt. »
Ernesto schraapt ongemakkelijk zijn keel en verontschuldigt zich, zich plotseling bewust van het feit dat hij midden in een persoonlijk conflict staat.
De Duitse klanten kijken even op en wenden dan hun blik af, alsof ze gevaar aanvoelen als dieren.
Je collega’s doen alsof ze niet kijken, terwijl ze dat absoluut wel doen.
Álvaro buigt zich dichter naar Elise toe, zijn ogen scherp.
‘Je maakt een fout,’ mompelt hij.
Elise heft haar kin op.
« Ik maak een keuze, » antwoordt ze.
Álvaro’s blik glijdt naar jou.
‘Jij,’ zegt hij zachtjes, ‘hebt geen idee waar je aan begint.’
Je houdt je glimlach vast, maar je bloed stolt.
Want de waarheid is dat hij misschien wel gelijk heeft.
En toch ga je door.
‘Ik weet genoeg,’ zeg je.
‘Ik weet dat ze nee heeft gezegd.’
Je pauzeert even. ‘En ik weet dat je het niet hebt gehoord.’
Álvaro’s grijns flitst, roofzuchtig.
« Pas op, » zegt hij. « Assistenten zijn vervangbaar. »
Je kantelt je hoofd.
« Dat geldt ook voor bestuursleden, » antwoord je kalm.
Álvaro’s ogen verscherpen zich alsof je hem net in het openbaar een klap hebt gegeven.
Dan lacht hij, te hard, te uitbundig.
‘Elise,’ zegt hij, ‘als je per se spelletjes wilt spelen, doe ik ook mee.’
Hij doet een stap achteruit. ‘Veel plezier op je feestje.’
Hij loopt weg, maar je voelt geen opluchting.
Je voelt juist het tegenovergestelde.
Je kunt namelijk zien wanneer iemand besloten heeft te winnen.
Elises hand rust nog steeds op je arm.
Hij trilt nu.
‘Gaat het wel?’, mompel je.
Elise spreekt met een lage stem.
‘Hij gaat iets doen,’ zegt ze.
Dan kijkt ze je recht in de ogen. ‘En als hij dat doet, kun je niet wegrennen.’
Je slikt.
« Ik ren niet weg, » zeg je.
En het is geen moed. Het is koppigheid vermengd met iets dat gevaarlijk veel op loyaliteit lijkt.
Elise haalt diep adem.
« Kom met me mee, » zegt ze.
Ze leidt je via een zijgang naar een klein balkonnetje bij de loft, waar de lucht koeler is en de stadsgeluiden ver weg lijken.
Even is het lawaai verdwenen.
Even lijkt Elise een vrouw in plaats van een titel.
Ze leunt tegen de reling en staart naar de straat beneden.
« Álvaro was de peetzoon van mijn vader, » zegt ze zachtjes.
« En toen mijn moeder stierf, begon hij op te duiken alsof hij thuishoorde in de leegte die zij achterliet. »
Je borst trekt samen.
« Heb je met hem gedate? » vraag je.
Elise lacht hard.
« Nee, » zegt ze. « Hij besloot dat we onvermijdelijk waren. Alsof… alsof het een fusie was. »
Ze slikt. « Toen de gezondheid van mijn vader achteruitging, trok Álvaro met zijn ‘hulp’ bij ons in. Hij zorgde ervoor dat elke schuld die mijn vader had, aan hem verschuldigd was. »
Je voelt je misselijk.
« En je vader liet het toe? »
In Elise’s ogen flitst pijn.
« Mijn vader is trots, » zegt ze. « Hij wilde niet dat iemand wist dat hij kwetsbaar was. »
Haar stem breekt, nauwelijks hoorbaar. « Álvaro maakte daar misbruik van. »
Je staat naast haar, de stadslucht koelt de hitte van het feest van je huid af.
« Elise, » zeg je zachtjes, « waarom ik? »
Ze draait zich om, en je ziet het: de echte angst onder haar kalmte.
« Omdat hij geen respect voor je heeft, » zegt ze eerlijk.
« En juist daarom ben je gevaarlijk. »
De woorden komen vreemd aan.
Niet vleiend.
Woedendmakend.
‘Dus ik ben jouw verrassingswapen,’ mompel je.
Elise kijkt je recht in de ogen.
« Ja, » zegt ze.
Dan, zachter: « En omdat jij de enige in dat bedrijf bent die me als een mens ziet, ook al denk je dat ik het zelf niet doorheb. »
Je keel knijpt samen.
Je wilt het ontkennen, maar je kunt het niet.
Je hebt haar zien uitputten, je hebt haar fouten verdoezeld toen ze te trots was om ze toe te geven, je hebt om 2 uur ‘s nachts decks geprint omdat ze weigerde iemand te laten weten dat ze hulp nodig had.
Je bent opzettelijk onzichtbaar gebleven, omdat gezien worden als een risico voelde.
En nu kijkt Elise je aan alsof ze je vraagt de last te dragen die ze zelf niet aankan.
‘Wat heb je nu van me nodig?’ vraag je.
Elise haalt opgelucht adem.
« We hebben Ernesto’s handtekening vanavond nodig, » zegt ze.
« En we moeten voorkomen dat Álvaro me alleen krijgt. »
Je knikt.
« Dan blijven we aan elkaar vastgeplakt, » zeg je.
« Als een nachtmerrie voor de personeelsafdeling. »
Elises mondhoeken trillen.
Het is bijna een glimlach.
Je gaat weer naar binnen en je doet je best om overtuigend over te komen.
Je lacht om Elises droge opmerkingen.
Je buigt je naar haar toe als ze spreekt.
Je raakt haar onderrug aan als je haar door de menigte leidt, en elke keer dat je dat doet, voel je dat ze minder terugdeinst.
