Ze gaf me een servet. « Niet voor mij. Voor mijn moeder. »
Dus dat heb ik ook ondertekend.
Toen de drankjes bij mijn rij aankwamen, glimlachte de stewardess. « Iets sterkers dan gemberbier? »
‘Koffie,’ zei ik.
Vooraan verschoof het gordijn.
Wade stond daar.
Hij gebaarde dat ik moest komen praten.
Ik had hem moeten negeren.
Nee, dat heb ik niet gedaan.
In de kombuis zag hij er anders uit. Minder verfijnd. Bijna onzeker.
‘Dus… je bent nu beroemd?’ probeerde hij.
‘Nee,’ zei ik. ‘Gewoon niet wat je dacht.’
Hij keek naar beneden. « Dat wist ik niet. »
“Dat is nou juist het probleem. Je vraagt het nooit. Je gaat er gewoon vanuit.”
Hij deinsde achteruit.
